Το Εργαστήρι μου – Τατιάνα

Σεπ 27, 2011 by     3 Σχόλια    Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

“Δίχως αγάπη χάνουμε την ικανότητα να κατέχουμε σαφή ταυτότητα, ενώ στον έρωτα η επιβεβαίωση του εαυτού μας είναι διαρκής…”

Το εργαστήρι είναι μία ιστορία έρωτα και αγάπης; Βεβαιότατα! Φτιάχθηκε με αγάπη για το ακομπλεξάριστο, το καινούργιο, το αληθινό. Η Σίσυ, η Γιάννα, η Ιωάννα, η Λουίζα (Λου), πίστεψαν σ’ αυτό και τόλμησαν όπως και ορισμένοι γονείς… Και εμείς τα παιδιά; Όπως στην αγάπη, όταν μας “βλέπουν” η ύπαρξη μας κατοχυρώνεται… (λέει ο Αλαιν ντε Μποττόν), έτσι και εμάς τα παιδιά όχι απλώς μας “έβλεπαν”, μας παρατηρούσαν, μας αποδέχονταν, μας καταλάβαιναν, αλλά μας έκαναν πρωταγωνιστές.

Η αυτοπεποίθηση μας ξεχείλιζε, τα εκφραστικά μας μέσα γίνονταν όλο και πλουσιότερα, η φαντασία μας (το δημιουργικότερο όπλο των ηλικιών αυτών) επιβραβευόταν καθημερινά, και η αθωότητα μας έσμιγε με αυτή των δασκάλων μας… Γιατί ζούσαμε μαζί όλα τα καινούργια και τα ωραία.

Ακόμη θυμάμαι το στοργικό αλλά μόνιμα απορημένο ύφος της Σίσυ, παρατηρώντας μας, όπως θυμάμαι και την Λου σκαρφαλωμένη στο δέντρο μαζί μας στα διαλείμματα, πλήρως μυημένη στα παιχνίδια μας – την συνήθεια αυτή τη έκοψε όταν μετά από δοκιμασία γαργαλητού έπεσε απ’ το δέντρο και έπαθε διάσειση.

Εγώ και η αδερφή μου η Ειρήνη, που ερχόμασταν από ένα ανοιχτόκαρδο και προοδευτικό οικογενειακό περιβάλλον, στο εργαστήρι βρήκαμε μία δεύτερη αγκαλιά.

Στα seventies η αγάπη, το σώμα, η τέχνη, η μουσική ήταν πολύ σημαντικά όπως και στην φιλοσοφία του σχολείου. Και εμείς τα απολαμβάναμε όλα αυτά, ακομπλεξάριστα, σαν πραγματικοί καλλιτέχνες!

Ήμασταν η χρονιά που ζωγραφίσαμε εξωτερικά όλο το σχολείο, και από μουντό, ουδέτερο, μεταπολεμικό κτίριο, έγινε πολύχρωμο, υπέροχο δικό μας… Θυμάμαι ακόμα το τμήμα του τοίχου που “μουντζούρωσα” και θυμάμαι που αισθανόμουν μία ωραία συνενοχή. Στην πραγματικότητα ήμασταν συνένοχοι γιατί ο ρόλος μας (των παιδιών) ήταν σημαντικός και στην καθημερινή λειτουργία του εργαστηριού (καντίνα…) και στο γνωστικό κομμάτι (πολύγραφος, εκθέσεις, κοινές εργασίες, παρουσίαση μαθημάτων…) Βιωματική μάθηση… τώρα συζητούν πόσο σημαντική είναι, ακόμη και στο πανεπιστήμιο…

Τώρα που είμαι και μαμά, με πιάνει μια γλυκιά νοσταλγία, όπως για τα ωραία που έχουν τελειώσει, αλλά μήπως το εργαστήρι δεν έχει τελειώσει;

Έφυγα απ’ το εργαστήρι, γιατί μετακομίσαμε, στην τρίτη δημοτικού… είχα όμως ήδη μάθει να αντιμετωπίζω τη γνώση με όρεξη και περιέργεια, να εκφράζομαι ακομπλεξάριστα, να διεκδικώ με χαμόγελο.

Όταν διηγούμαι στον γιο μου ότι την δασκάλα μου την έλεγα “Λου” και ότι μετά από εμένα όλα τα παιδιά την φώναζαν έτσι, με θεωρεί τρελή.

Και φρικάρω πραγματικά όταν διαπιστώνω (δυστυχώς αργά) ότι η “Κυρία” βάζει μαθητές για μέρες συνεχόμενες τιμωρία, σε ξεχωριστό μικρό θρανίο κοντά στον πίνακα, να κοιτούν τον τοίχο και τα υπόλοιπα παιδιά την πλάτη τους! Και αυτά στην πρώτη δημοτικού, τις πρώτες εβδομάδες σχολείου!Ένα κομμάτι αθωότητας χάνεται… Τι να τους πω; Από που ν’ αρχίσω;

Ευτυχώς πέρα απ’ τα σημερινά σχολεία, το δικό μου παιδί έχει εμένα και εγώ το εργαστήρι.

Έτσι απαντάω και στην ερώτηση… “μήπως το εργαστήρι δεν έχει τελειώσει;”

Το εργαστήρι είναι ακόμη μέσα μας… Ευτυχώς.

Τατιάνα Σαρλή, Εργαστήρι ’75-’76 και ’76-‘77.

3 Σχόλια + Το σχόλιό σου

  • Μπράβο Τατιάνα!

    Ωραίο κείμενο με βαθιά ματιά για το σχολείο μας.

    Ένα μεγάλο ευχαριστώ από όλους, για εσένα και την τάξη σου, που ζωγραφίσατε με χρώματα το κτίριο και φτιάξατε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Το Εργαστήρι σήμερα υπάρχει μέσα από τις πράξεις μας και συμφωνώ μαζί σου ότι δεν έχει τελειώσει την πορεία του. Ίσως να έχει αλλάξει μορφή, ίσως να χρειάζεται λίγο χρόνο για να ξαναδημιουργηθεί.

  • Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου Τατιάνα! Ιδιαίτερα η προσέγγισή σου με τη φράση του Αλαίν ντε Μποπόν. Συμφωνώ πως όταν σε προσέχουν η ύπαρξή σου κατοχυρώνεται και συμφωνώ πως είναι το σημαντικότερο που μας έδωσε το Εργαστήρι. Και είναι πανέμορφο που αυτά τα μάτια εξακολουθούν να υπάρχουν… Και για μένα ήτανε πάντα εκεί!!!

    • Σ’ευχαριστώ Μαρία!
      Αυτή η διαφορετική ματιά , μας σώζει και σήμερα,και η αγάπη-αποδοχή (αυτά τα μάτια που λες..)νομίζω μας δημιούργησαν τις ψυχικές εφεδρίες για να αντιμετωπίζουμε πράγματα δύσκολα ακόμη και τώρα!
      we think different!Kαι αισθανόμαστε πάντα κοντά «οι εργαστήριοι»,ακόμη και εαν δεν γνωριζόμαστε!

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.