Για το βιβλίο – Χριστόφορος

Δεκ 3, 2010 by     5 Σχόλια    Κατηγορία: Διαφορα

Καλημέρα σέ  όλους/-ες,

Ως απόφοιτος, σχεδιαστής και άνθρωπος(!), θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις. Συγγνώμη εαν μακρυγορώ…

ΣΤΟΧΟΣ

Πιστεύω πως εξ΄αρχης πρέπει να ορισθεί ο στόχος της προσπάθειας και το κοινό στο οποίο απευθυνόμαστε και άρα η ραχοκοκαλια του εγχειρήματος.

Πολύ αδρα, βλέπω δύο βασικές χρήσεις/λειτουργίες:

  1. Ενα πακέτο αναμνήσεων για τα παιδιά, τους δασκάλους και τους γονείς
  2. Μια κριτική αποτίμηση του «πειράματος» απο εκπαιδευτικούς (τους δασκάλους μας ή και άλλους), μέσα σε ένα ιστορικό πλαίσιο (τι συνέβαινε παράλληλα στην Ελλάδα). Έτσι, πέραν του «αναμνηστικού λευκώματος», το βιβλίο αυτό μπορεί να αποτελέσει και ένα εργαλείο για τους ακαδημαικούς της εκπαίδευσης, αλλά και των κοινωνιολόγων που κάποτε ισως μελετήσουν την ενδιαφέρουσα περίοδο της μεταπολίτευσης.

Ισως είναι προφανές απο τον τρόπο που γράφω πως θεωρώ την πρώτη περίπτωση μάλλον ελλειπή, και βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρουσα τη δεύτερη. Απο την ιστορία της ποδιάς (δεν φορουσαμε), της προσευχής (???), της έλλειψης κουδουνιού και όλων των άλλων μικρών – αλλά πολύ σημαντικών – χαρακτηριστικών της οργάνωσης του σχολείου αυτου, έως και των σημαντικών χαρακτηριστικων: η γενική συνέλευση, οι «ομάδες», η διεισδυση της πολιτικης, τα επαναστατικα τραγούδια, το «συμμετοχικό» μάθημα όπου οι μαθητές παρήγαγαν το περιεχόμενο (κατι που πολλά χρόναι αργότερα επιχειρήθηκε σε μεγάλη κλίμακα σε άλλα σχολεία και δη τα δημόσια), και άλλα πολλά. Το σχολείο αυτό ήταν μοναδικό και αυτό πρέπει να καταγραφεί! Ακόμη και το επιλεχθέν κτήριο, η διαρρύθμιση των τάξεων, τα έπιπλα (δεν ήταν πραγματικά θρανία)…. σηκώνουν κουβέντα (καποιος αρχιτέκτονας στην παρέα να το σκεφτεί???).

ΘΕΩΡΙΑ

Φυσικά, δεν πρέπει να λέιψει και μια εκτενής αναφορά/αποτίμηση στο Πρασινο σχολείο – ή τέλως πάντων να περιγραφεί απο τους δασκάλους (σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο) η θεωρία, η μεθοδολογία και οι αρχές λειτουργίας. Γεγονός έιναι πως τότε ήσασταν όλοι νεώτατοι (και εμείς νιανιαρα), και ίσως οι αποφάσεις σας να βγήκαν διαισθητικά ή ακόμη και τυχαία. Όμως 25-30 χρόνια αργότερα, η αντίληψη σας διαφαίνεται ξεκάθαρα – πως την αποτιμάτε σήμερα? Τι πιστεύατε τότε?

ΟΙ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ

Βεβαίως, και για να μην ξεχνάμε και τη δημοκρατία και τα σχετικά, στα κείμενα πρέπει να έχουμε και τοποθετήσεις απο τους αποφοίτους (οι ερωτήσεις που λάβαμε απο τη Σισυ). Πολύ ορθά, πρέπει να έχουμε την πλήρη ανάπτυξη της πλευράς των (ενηλίκων, πλέον) αποφοίτων. Το κομμάτι αυτό έιναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν το αναπτύσσω, μιας και όλοι μας θα έχουμε κάτι να πούμε.

Πάμε στις πιο μύχιες σκέψεις μου…

ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (!)

Τριβελίζομαι απο την ιδια την ιδέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης: το εργαστήρι ήταν «ιδιωτικό» – όχι δημόσιο. Στη μετέπειτα ζωή μου, αντιμετώπισα μια συγκεκριμένη αντίληψη απο συμμαθητές μου και λοιπους στο γεγονός οτι είχα φοιτήσει σε ένα «ιδιωτικο» – κοινωνικά και πρακτικά, το γεγονός αυτό είχε μια σημασία. Πρέπει να το συζητήσουμε? Πρέπει να εξηγήσουμε? (ΟΧΙ να απολογηθεί κάποιος, να συζητήσουμε). Γιατι ήταν ιδιωτικό το Εργαστήρι? Ποιοι μπορουσαν να στείλουν τα παιδιά τους εκεί? Ποιοι τελικά τα έστειλαν? Γιατι οι ιδέες σας δεν μπολιασαν τη δημόσια εκπαιδευση τοτε?

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το πολιτικό ζήτημα είναι κεντρικό στοιχείο της ιστορίας αυτής. Μέσα στο έντονα φορτισμένο πολιτικό κλιμα της εποχής – οι εκλογές μέσα στην τάξη (με πραγματικά κόμματα, παρακαλω)  – έως τις τοποθετήσεις των δασκάλων…. Το κάνουμε γαργάρα? Το αναφέρουμε? χμμμμμ….

ΤΟ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (!) ΚΑΙ Η (ΛΕΓΟΜΕΝΗ) ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Οκ, ίσως ξεφέυγω λιγο εδω. ΟΜΩΣ, κάποιες απο τις προκλήσεις του παρόντος ίσως μπορουν να απαντηθούν απο το πείραμα αυτό. Πως θα είχε λειτουργήσει το σχολείο αυτο εάν είχαμε και 15% παιδιά μεταναστών? Οι μεγαλύτεροι τι λέτε? Μπορούμε να βρούμε χρήσιμα στοιχεία? Μήπως λεώ απλά αρλουμπες και δεν…?

ΜΙΛΩΝΤΑΣ (ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ) ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

Απο την προσωπική μου σκοπιά, το σχολείο αυτό με επηρέασε βαθύτατα και σας χρωστάω πολλά. Θεωρώ πως η ιστορία δεν πρέπει να ξεχαστεί και το θεωρητικό του κομμάτι πρέπει να καταγραφεί προς χρήση τρίτων. Ειδικά δε σε μία περίοδο οπου το τριπάκι (sic) της μεταπολιτευτικής πραγματικότητας αποδεινύεται εφιαλτικό για το σύνολο της κοινωνίας, εφαρμοσμένες ιδέες του παρελθόντος (δηλαδή πραγματικά πειράματα ή «μελέτες περίπτωσης», για τους επιστήμονες) μπορούν ίσως να προσφέρουν κάτι.

Φυσικά το όλο εγχείρημα δεν ήταν τέλειο – και για είναι ακόμη πιο χρήσιμο το βιβλίο, καλό θα ήταν να συμπεριληφθεί και μια κριτική θεώρηση του (υποβόσκει στην ερώτηση 4 της Σισυς)…

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Όπως είχα αναφέρει και στη συγκέντρωση, προσφέρω το γραφείο μου να σχεδιάσει το βιβλίο αυτό – ή (αν μη τι άλλο) να βοηθήσουμε όπως μπορούμε. Κατι γκρίνιες του τυπου «πολλα εγω ακούστηκαν», δεν με αφορουν. Όταν εννοώ προσφέρω, εννοώ αφιλοκερδώς – με μόνη παράκληση να μην μου έρθει ενας τεράστιος όγκος πληροφορίας (κείμενα, φωτο, κλπ) με πολυ μικρό χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης!

Φυσικά, μπορουμε να τα ξεχάσουμε ολα αυτά, και να φτιάξουμε ενα πολύ όμορφο λεύκωμα. Ισως είναι πιο λογικο…. οι σκέψεις σας?

Οκ, σταματώ εδω…

Φιλιά σε όλους/όλες τους συμμαθητές και μή, δασκάλους και λοιπούς!

Χριστόφορος Μπρέλλης


antidot design studio
product and graphic design
strategic and brand design
interactive and new media
___________________________

180 Harilaou Trikoupi street
Athens 11472 Greece
tel/fax: +30 210 6410373
mob: +30 6944 858585

chris@antidot.gr
http://www.antidot.gr

5 Σχόλια + Το σχόλιό σου

  • Γεια σου Χριστόφορε

    Γράφω από το παγωμένο Ηνωμένο Βασίλειο…
    Μου άρεσε πολύ η οργάνωση των ιδεών σου όπως μας τις έστειλες και
    συμφωνώ σχεδόν με όλα όσα έγραψες.

    Η μόνη μου διαφορά είναι ότι δεν διαχωρίζω τις εμπειρίες-αναμνήσεις
    από όλες τις άλλες διαστάσεις που περιέγραψες. Για μένα οι εμπειρίες
    και αναμνήσεις από το Εργαστήρι είναι ουσιαστικά η ενσάρκωση και η
    απόδειξη του κοινωνικού περιεχομένου του πειράματος-οράματος που ήταν
    το Εργαστήρι.

    Εγώ θα πρότεινα το εξής:
    Με γνώμονα τη θεματολογία που μας έγραψες, μπορεί ο καθένας μας να
    γράψει γεγονότα, εντυπώσεις από το Εργαστήριο (θα έχουμε ίσως κάποιο
    περιορισμό σε λέξεις;).
    Φαντάζομαι ότι θα έχουμε κάποιους επιμελητές που θα λάβουν το υλικό;
    Οι επιμελητές της έκδοσης μπορουν να το οργανώσουν ανα θεματολογία και
    να επιλέξουν κείμενα. Κάθε ενότητα μπορεί να συνοδεύεται από σκέψεις
    των δασκάλων πάνω στο θέμα.

    Νομίζω ότ έτσι μπορεί να βγει ένα ζωντανό λεύκωμα αναμνήσεων που όμως
    θα αντιπροσωπεύει πλήρος και το πιο θεωρητικό περιεχόμενο του οράματος
    του Εργαστηρίου.

    Φιλιά και ανυπομονώ να δω την εξέλιξη αυτής της πρωτοβουλίας.

    Μαρία

  • Καλημέρα!

    Έλαβα τις ερωτήσεις της Σίσης και το μέηλ του Χρτιστόφορου.

    Συμφωνώ στα περισσότερα με τον Χριστόφορο. Το σκέτο λεύκωμα, είναι ελλιπές κατά την γνώμη μου.

    Ένα βιβλίο έχει πάρα πολύ δουλειά, και είναι κρίμα να γίνει και να περιοριστεί μόνο σε ένα αναμνηστικό λεύκωμα που έχει κυρίως συναισθηματική αξία.

    Η διάδοση του Εργαστηριού είναι κάτι πολύ σημαντικό, και η καταγραφή του εγχειρήματος σαν εργαλείο γνώσης για άλλους νομίζω πρέπει να είναι στόχος του βιβλίου.

    Θα μπορούσε να είναι και δίγλωσσο, και πιθανόν να συνοδεύεται και από το ψηφιοποιημένο υλικό που έχει φτιάξει ο Αντώνης. Είμαι σίγουρη πως θα είχε πολύ μεγάλη απήχηση σε παιδαγωγούς και έκτος Ελλάδας.

    Πρέπει να δοθεί όσος χρόνος χρειάζεται για να γίνει σωστά και να ωριμάσει, και να περιέχει και όλες τις πλευρές, απόψεις και πτυχές και του πλαισίου που δημιουργήθηκε, και της χρονικής στιγμής στην Ελλάδα, και σε σχέση με την εκπαίδευση στην Ελλάδα εκείνη την εποχή κλπ…

    Δεν θα πω πολλά, νομίζω πως ξεκίνησε ήδη μια συζήτηση μέσα από δω για το βιβλίο, και αναρωτιέμαι ποιος θα την συντονίσει…για να βγουν κάποια εποικοδομητικά συμπεράσματα.

    Φιλιά σε όλους

    Ελένη

    Eleni Kostika
    Architect
    architecture@e-kostika.com
    90, Evripidou street,
    Athens 105 53
    GREECE
    tel: ++30 210 3240180
    fax: ++30 210 3240180
    http://www.e-kostika.com

  • Καλησπέρα σε όλους!

    Αυτό που είχα σκεφτεί να γράψω, όταν μας το ζήτησε η Σίση στο reunion, είναι ένα από καρδιάς κείμενο για τα χρόνια του Εργαστηριού. Μόλις το γράψω θα είναι στη διάθεση όσων ασχοληθούν με την έκδοση του βιβλίου.

    Αν καταλήξουμε ότι ένα τέτοιο κείμενο δεν κολλάει, θα γράψω άλλο κι άλλο, δε μασάω :ο) Και μόνο που θα ξανακάνουμε πάλι κάτι όλοι μαζί με ενθουσιάζει!

    Επίσης, είμαι μέσα στην επιμέλεια-διόρθωση των κειμένων και σε οποιαδήποτε ομάδα εργασίας χρειαστεί.

    Φιλιά σε όλο το Εργαστήρι!

    Ελισώ Λογοθέτη

  • Με χαρά είδα όχι μόνο το δικό σου Χριστόφορε αλλα κ όλα τα μηνύματα των παιδιών του Εργαστηριού, είναι πολύ ωραίες όλες οι ιδέες που εκφράστηκαν.

    Θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα βιβλίο – λέυκωμα με τις αναμνήσεις των παιδιών τις αναμνήσεις μας και δίνουν μία βοήθεια οι ερωτίσεις της Σίσης, και ένα βιβλίο όπου να συμμετεχουν και οι δάσκαλοι ή και όποιοι γονείς θέλουν, και
    να είναι κάτι σαν αποτίμηση και κρίσεις πάνω στο "εγχείρημα" εργαστήρι από κοινωνιολογική, πολιτική. κ όποια άλλη σκοπιά θέλει ο καθένας, κ χωρίς να κάνουμε γαργάρα όπως λες τίποτα κ γιά κανεναν, εξάλλου ο καθής πρέπει να εκφραστεί ελευθερα.

    Αυτό δεν ήταν αλλοστε κ το εργαστήρι?

    Ανυπομονώ να δω κ εγώ την εξέλιξη του εγχειρήματος.

    Φιλιά σε όλους
    Μαρίνα

  • Το Εργαστήρι έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο ποιος έγινα τελικά και όρισε αποφασιστικά πολλά πράγματα στην ζωή μου (μάλλον για τους περισσότερους μάλλον). Ίσως να πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά. Η Σίσσυ σκέφτηκε ένα σχολείο για τον Στέλιο (φιλιά μεγάλε).
    Απο εκεί όλα μπήκαν σε μια σειρά, εξελίχθηκαν. Το σχολείο αυτό ήταν ανθρωποκεντρικό. Όσοι δίδαξαν και φοίτησαν άφησαν το σημάδι τους ανεξίτηλα. Το Εργαστήρι αφορά εμάς όλους (και αυτούς που δεν είχαν την τύχη να το γνωρίσουν), εμείς πρέπει να κάνουμε την πρώτη κριτική και αποτίμηση και μετά να το ανοίξουμε σε άλλους. Αυτό που έχει μείνει μέσα μας μετά από τόσα χρόνια είναι η ουσία. Αυτά για αρχή

    Λευτέρης

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.