Το Εργαστήρι μου – Βάνια

Απρ 30, 2011 by     1 Σχολιο     Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Εδώ και πολλές μέρες προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο για το Εργαστήρι. Προσπαθώ να θυμηθώ γεγονότα, διάβασα τα κείμενα που έχουν ήδη γραφτεί ψάχνοντας εκεί μερικές από τις δικές μου αναμνήσεις. Μάταια. Ίσως γιατί οι μνήμες που έχω απ’ όλη τη ζωή μου είναι οι δυσάρεστες και δύσκολες στιγμές. Ίσως γι’ αυτό οι αναμνήσεις μου από το Εργαστήρι να έχουν σβηστεί. Γιατί δεν υπήρχαν άσχημες στιγμές. Αυτό όμως που δεν μπορεί να σβήσει είναι η αίσθηση που μου έχει μείνει από αυτά τα 6 χρόνια. Μια αίσθηση τόσο γλυκιά και τρυφερή που με συντροφεύει μέχρι σήμερα. Ένα κομμάτι της ζωής μου γεμάτο συναισθήματα, γεμάτο γέλιο, γεμάτο ανεμελιά. Ένα κομμάτι που νοστάλγησα πολλές φορές τα χρόνια που ακολούθησαν.

Γυρνώντας πίσω σ’ εκείνη την εποχή, έχω την αίσθηση ότι δεν έκανα ποτέ «μάθημα», τουλάχιστον όχι όπως το εννοούσαμε μετέπειτα στο γυμνάσιο και το λύκειο. Κι όμως απέκτησα μια μαγική ικανότητα, να μπορώ να μαθαίνω χωρίς να χρειάζεται να καταβάλω ιδιαίτερο κόπο, να έχω κριτική σκέψη και να αφομοιώνω τη γνώση άμεσα και χωρίς να χρειάζεται να παπαγαλίζω με τις ώρες.

Έζησα τον πρώτο μου έρωτα, έκανα τις πρώτες μου φιλίες που ήταν τόσο δυνατές που με ακολούθησαν για πολλά χρόνια μετά. Απέκτησα μια ωριμότητα, έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπω τους ανθρώπους, τις σχέσεις, τη ζωή. Απέκτησα μια δύναμη να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες που μου χρειάστηκε πολλές φορές στην ενήλικη ζωή μου.

Ακόμα και σήμερα, που μετά από πολλά χρόνια βρέθηκα με ανθρώπους που είχαμε χαθεί, τους κοιτάω και νιώθω μια γλύκα και μια οικειότητα, που σπάνια τη νιώθεις ακόμα και με ανθρώπους που δεν έχασες ποτέ. Κι ας χώρισαν οι δρόμοι μας για τόσα χρόνια, κι ας αλλάξαμε. Εγώ κοιτώντας τα μάτια όλων σας βλέπω δικούς μου ανθρώπους. Ίσως γι’ αυτό οι συναντήσεις μας να κρατάνε τόσο πολύ. Ψάχνουμε τρόπους να γνωριστούμε από την αρχή, αλλά και να ξαναγυρίσουμε πίσω σε μια εποχή ευτυχισμένη, γεμάτη ανεμελιά και αθωότητα. Θα ρωτούσε ίσως κάποιος: «Κι όλα αυτά τα έκανε ένα σχολείο;» Και η δική μου απάντηση είναι ΝΑΙ. Γιατί δεν ήταν απλά ένα σχολείο, ήταν μια κοινωνία που μας έμαθε τι σημαίνουν οι πραγματικές σχέσεις, χωρίς “φρουφρού” κι αρώματα. Μας μύησε στην τέχνη, τη μουσική, το θέατρο, το χορό, τη λογοτεχνία. Μας έμαθε να δουλεύουμε σαν ομάδα κι όχι σαν μονάδα. Να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, να βοηθάμε και να βοηθιόμαστε. Να μαθαίνουμε μέσα από το παιχνίδι, να καλλιεργούμε τη δημιουργικότητά μας, να ανακαλύπτουμε πράγματα που άλλοι ούτε σαν ενήλικες δεν θα κατάφερναν να ανακαλύψουν. Να ψάχνουμε τα όμορφα πράγματα στη ζωή, να μην αρκούμαστε στα λίγα, αλλά να αναζητούμε την ουσία σε ότι κάνουμε. Να ζούμε.

 

1 Comment + Το σχόλιό σου

  • Βάνια εύγε!

    Το κείμενο σου αναβλύζει μια γλυκιά οικειότητα. Σαν το χαμόγελο σου στην φωτογραφία, σε εκείνο το πάρτι της 6ης τάξης στην Βουλιαγμένη, που ψάχναμε κρυμμένους θησαυρούς αμέριμνα μέσα στο πυκνό δάσος

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.