Εκθέσεις (1981) – Μαρία

Φεβ 18, 2011 by     1 Σχολιο     Κατηγορία: Κειμενα, Μαθητες

(Από το αρχείο με τις εκθέσεις μου, νομίζω από την ε’ δημοτικού. Προσπάθησα να σας τα μεταφέρω ακριβώς όπως τα είχα γραμμένα, και με την ίδια ορθογραφία!)

Ο Πίνακας

Είναι ένας πίνακας που έχει έντονα χρώματα, μια ξύλινη γέφυρα που είναι σε σχήμα π, δύο παράθυρα τετράγωνα που έχουν ένα σταυρό στη μέση, πάρα πολλά δένδρα που τα κλαδιά τους ανακατεύονται, ακόμη και έναν ήλιο που παθαίνει έκλειψη. Εμένα αυτός ο πίνακας μου θυμίζει μια βίλα απομονωμένη από τον κόσμο. Μια βίλα στην οποία δεν υπάρχει ζωή εκτός από τα δένδρα και τον ήλιο που τα φωτίζει λίγο. Μου δημιουργεί μελαγχολία γιατί δε μου αρέσει καθόλου η μοναξιά. Τα δένδρα όμως μου θυμίζουν συγκένεια έτσι όπως ανακατεύονται τα κλαδιά τους. Δηλαδή ότι ο κόσμος ανακατεύεται μεταξύ τους και είναι σα να ζουν όλοι μέσα σε μια βίλα. Απ’ αυτή τη πλευρά ο πίνακας με ενοχλεί και μου δημιουργεί συναίσθημα πλήξη, γιατί ούτε ο πολύς κόσμος μου αρέσει.

Από την ώρα που ερχόμαστε στο σχολείο (8.30-11.00)

Μόλις μπαίνω στη τάξη και έχει φτάσει το σχολικό μας πιο νωρίς από το κίτρινο σκοτωνόμαστε για να πιάσουμε θέση. Μέχρι να έρθει η Σοφία ή βγάζουμε ο ένας τα παπούτσια του άλλου ή μαζί όλοι καθόμαστε και μιλάμε. Σήμερα από την ώρα που είμασταν στο σχολικό μέχρι να έρθει η Σοφία αρχίσαμε όλοι μαζί να λέμε τα νέα μας και η Σοφία τα δικά της. Μόλις τελειώσαμε λέει η Σοφία: «τι έκθεση θα γράψετε» αρχίσαμε να σκεφτόμαστε. Αποφασίσαμε να γράψουμε ελεύθερο αλλά επειδή δεν ήθελαν μερικοί αποφάσισε η Σοφία να γράψουμε «Από την ώρα που ερχόμαστε στο σχολείο μέχρι την ώρα του διαλείμματος «

Και μόλις αρχίσαμε να γράφουμε μπαίνει η Αγγελική και λέει: «η Σίση είναι άρωστη και με πήρε τηλέφωνο για να σου πω να βάλεις έκθεση στη τάξη της». Η Σοφία μπήκε μέσα στη τάξη των παιδιών της τετάρτης κάθισε για αρκετή ώρα και όταν γύρισε μας είδε να μιλάμε και μας είπε ότι στις δέκα και τέταρτο θα έχει τελειώσει ο χρόνος μας. Και τώρα όλοι γράφουν και όλοι μιλάνε. Η Μαρία και η Δάφνη ρωτάνε τη Σοφία, η Δάφνη τελείωσε και μαζεύει τα στυλό της και τώρα κάνει πράξεις στο κομπιούτερ. Ο Πάνος ο Αναγνωστόπουλος λέει ότι κάνει «μίγμα πως το λένε». Ο Τόνυ μιλάει στο Πάνο, και η Έλενα στη Βάνια, τώρα η Βάνια στην Έλενα, ο Τόνυ δαγκώνει το στυλό του, όλοι ρουφάνε τη μύτη τους, η Έλενα και ο Πάνος ο Αν. μασάνε τσίχλα και όλοι γράφουν, γράφουν, γράφουν. Η Βάνια διαβάζει την έκθεσή της, ο Πάνος Αν. η Βάνια και η Έλενα σβήνουν, η Δάφνη και η Βάνια σηκώνονται και ο Στέλιος πηγαίνει στη τουαλέτα, ο Στέλιος γυρίζει, ο Τόνυ λέει «άρε Στέλιο, άρε Στέλιο» και επειδή τα υπόλοιπα τα ξέρετε, δε συνεχίζω.

Μια ανάμνηση από το σχολείο:

«Τα τυράκια»

Αυτή η ανάμνηση είναι από τη Δ’ τάξη, από τότε που τελείωσε η καντίνα μας. Τα πράγματα είχαν ως εξής: Όταν τελειώσαμε την καντίνα μας έμειναν ορισμένα τρόφιμα. Ανάμεσα στα τρόφιμα ήταν και τα τυράκια. Τα τυράκια έμειναν μερικές εβδομάδες και χάλασαν. Η ιστορία με τα τυράκια έγινε στην ώρα των αγγλικών, όταν κάποια παιδιά από τη τάξη πέταξαν τυράκια επάνω μας. Τότε άρχισε ένας τυροπόλεμος φοβερός! Πεταγόντουσαν τυράκια από δω κι από κει συνέχεια. Συνήθως μετά από πολέμους η με νερό ή με οτιδήποτε άλλο εγώ είμαι αυτή που την πληρώνω. Έτσι και στα τυράκια. Μετά το μάθημα των Αγγλικών είχα γεμίσει τυράκια, την τάξη μας την είχαμε κάνει χάλια, το μπάνιο επίσης, η Ουέντυ ούρλιαζε…

Η γη καταστρέφεται κι εσύ είσαι υποχρεωμένος να την εγκαταλείψης.
Ποιούς ανθρώπους και τι πράγματα θα διάλεγες να πάρεις μαζί σου?

Η γη καταστρέφεται, δε ξέρω τον λόγο, αλλά γίνονται κάθε 1′ σεισμοί με 78 ρίχτερ. Οι γονείς πολλών παιδιών σκοτώνονται μέσα στις πολυκατοικίες, τα παιδιά είναι έξω και ουρλιάζουν, τα γατιά νιαουρίζουν, οι σκύλοι γαβγίζουν, οι κότες κακαρίζουν. Όλα τα ζωντανά της Γης είναι αναστατωμένα & όλα αυτά γίνονται φέτος το 6.143.

Όλοι οι άνθρωποι προσπαθούν να διασώσουν κάτι από τα πράγματά τους. Οι ποδοσφαιριστές πέρνουν μπάλλα & τα σορτσάκια της ομάδας τους, οι μαμάδες πέρνουν τα άσπρα καλτσάκια των παιδιών τους, το βελούδο φορεματάκι της κορούλας τους κι όλα αυτά γίνονται για να κάνουν καλή εντύπωση στους εξωγήινους?

Εγώ όπως και οι άλλοι άνθρωποι προσπαθώ να διασώσω τα πράγματά μου, τα ζώα μου και τους γονείς μου. Τώρα είμαι στο Καλαμάκι και ανεβαίνω στο μηχανάκι μου αντίκα από το 1981 και πηγαίνω κατευθείαν στο μηχανουργείο πέρνω το σκυλάκι μας τη Νέγρα και μετά γυρνάω στο Καλαμάκι να πάρω τους γονείς μου αλλά μαθαίνω ότι έφυγαν με ένα άλλο διαστημόπλοιο και με την τηλεόραση ραντάρ είδα ότι κατευθύνονται προς τον Ερμή. Πήρα τις κασσέτες μου με όλα τα τραγούδια του κόσμου, δυο παγωτομηχανές, δυο κοκαλομηχανές, δυο νερομηχανές και πέντε μηχανές τροφίμων. Μπαίνω μέσα με τη Νέγρα πατάω το κουμπί της εκτόξευσης και ξεκινάω αμέσως για μια νέα περιπέτεια. Βάζω τον αυτόματο πιλότο να μας πάει στον Ερμή.

Ο αυτόματος πιλότος είναι ένας φουσκωτός άνθρωπος από πλαστικό. Η Νέγρα που δεν είχε δει ποτέ τέτοιο άνθρωπο πήγε και τον μύρισε. Επειδή όμως κατάλαβε πως δεν ήταν ζωντανός τον δάγκωσε και ο πιλότος τρύπησε. Στο τέλος μετά από πολλή ταλεπωρία φτάσαμε στον Ερμή όπου συναντήσαμε τον Στέλιο με τη Φούλα.

ΤΕ – ΛΟΣ
Μαρία Φιωτάκη

1 Comment + Το σχόλιό σου

  • Το "Από την ώρα που ερχόμαστε στο σχολείο (8.30-11.00)" και τα "Τυράκια" είναι θεϊκά! Γέλασα πάρα πολύ! ("όλοι ρουφάνε τη μύτη τους" χιχιχιχιχι)

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.