Το Εργαστήρι μου – Ελένη

Φεβ 18, 2011 by     3 Σχόλια    Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Το Εργαστήρι μου

Ελένη Κωστίκα

1. Τι σήμαινε για μένα το σχολείο τότε :

Πήγα στο Εργαστήρι στην Τετάρτη δημοτικού το 1977. Η δική μου πραγματικότητα τότε, έτσι όπως την αντιλαμβανόμουν, ήταν πως οι γονείς μου, έψαχναν ένα «διαφορετικό» σχολείο. Μετά από διάφορες αλλαγές από την Πρώτη μέχρι την Τρίτη δημοτικού, όπου ήταν και λίγο ταλαιπωρία για μένα (έτσι όπως το έχω βιώσει), αποφάσισαν να με γράψουν στο Εργαστήρι. Στο Εργαστήρι υπήρχε αυτό το διαφορετικό, που ήταν πολύ κοντά και στον τρόπο που μεγάλωνα και στην ατμόσφαιρα στο σπίτι μας. Οι γονείς μου ήταν φίλοι και με άλλους γονείς, και οι δάσκαλοι είχαν μια στενή σχέση με τους γονείς των παιδιών τότε. Ήταν λίγο σαν μια μεγάλη οικογένεια. Ένα πολύ φιλικό περιβάλλον, που με έκανε να νοιώθω πολύ καλά. Μ’ άρεσε πολύ που πήγαινα σ’ ένα σχολείο διαφορετικό από τα άλλα. Ταυτόχρονα μου έμοιαζε και πολύ φυσικό. Πήγαινα με χαρά, παρόλο που η διαδρομή ήταν πολύ μεγάλη και το πρωινό ξύπνημα δύσκολο. Όλα στο σχολείο ήταν μέρος μιας εντελώς φυσικής διαδικασίας, που ποτέ δεν μου προξένησε δυσκολίες ή ερωτήματα, έτσι όπως το βίωνα. Ένοιωθα πως ανήκω σε ένα περιβάλλον, με ανθρώπους που ένιωθα πολύ κοντά μου και που μαζευόμασταν κάθε μέρα σ’ ένα κτίριο «δικό μας» και κάναμε πράγματα δημιουργικά μαζί.

2. Τι σημαίνει για μένα τώρα η εμπειρία του τότε :

Η εμπειρία εκείνων των χρόνων τώρα, πέραν του ότι έχει μείνει μέσα μου σαν υπέροχη ανάμνηση, έχει γίνει μέρος του ποια είμαι και του τρόπου που σκέφτομαι. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Αισθάνομαι πολύ τυχερή που το έζησα, και ταυτόχρονα ξέρω, γιατί είναι βίωμα μου, πως μπορεί να υπάρξει ένα τέτοιο σχολείο. Αυτό που εννοώ είναι, πως έχει δυναμώσει μέσα μου την πεποίθηση πως τα πράγματα μπορούν να είναι ή να γίνονται με διαφορετικό τρόπο, κι αυτό εξαρτάται από εμάς του ίδιους. Ως παράδειγμα το Εργαστήρι, για το πως μια ομάδα ανθρώπων αποφάσισε να φτιάξει ένα διαφορετικό σχολείο, γιατι πίστευε πως η εκπαίδευση μπορεί να υπάρξει με άλλα δεδομένα, και όχι απαραίτητα αυτά που είναι το κοινό ή που επιβάλλει η κοινωνία μια δεδομένη στιγμή, είναι η πιο πολύτιμη κληρονομιά του βιώματος.

3. Κάτι που θυμάμαι από το Εργαστήρι μ’ ευχαρίστηση :

Θυμάμαι την αίσθηση συμμετοχής σε όλα και την δημιουργική ξενοιασιά όλων όσων κάναμε. Τις «ομάδες» του Σαββάτου, τις συνελεύσεις που λέγαμε την γνώμη μας για ότι μας απασχολούσε, την καντίνα του διαλλείματος που αναλάμβανε κάθε τάξη, τα ντουλάπια μας στην τάξη, το μάθημα γεωγραφίας που φέρναμε πράγματα από το σπίτι μας από τα ταξίδια των γονιών μας και κάναμε μικρές εκθέσεις για κάθε χώρα, το μάθημα μουσικής με τα ξυλόφωνα και την τόσο ευγενική φυσιογνωμία της Ελένης Κεραμέα που έχει χαραχτεί στην μνήμη μου. Το γήπεδο που παίζαμε ποδόσφαιρο.

Τα λοφάκια από χώμα στην αυλή που παίζαμε. Την μυρωδιά του πολύγραφου. Τις θεατρικές παραστάσεις. Τους φίλους μου στην τάξη. Όλους τους δασκάλους που θαύμαζα γιατί ήταν για μένα κάτι μεταξύ ιδανικού προτύπου, γονιού, αλλά και μεγάλου φίλου.

4. Κάτι που θυμάμαι να με είχε στεναχωρήσει :

Με δυσκολία προσπαθώ να θυμηθώ κάτι. Μια φορά είχα στενοχωρηθεί πολύ, γιατί δεν καταλάβαινα καλά και δεν μπορούσα να μάθω με τίποτα τον Υπερσυντέλικο χρόνο, και η Σοφία μου φώναξε στην τάξη (δικαίως βέβαια, γιατί είχε απηυδήσει η γυναίκα), αλλά της είχα αδυναμία και τότε ζορίστηκα πολύ, και το θυμάμαι ακόμα.

5. Τι άλλο θα ήθελα να πω :

Κάνω πολλές σκέψεις, και πολύ συχνά έρχεται στο μυαλό μου το Εργαστήρι, με διάφορες αφορμές. Όταν το Εργαστήρι έκλεισε, όλοι μας απογοητευτήκαμε πολύ. Δεν ξέρουμε ακριβώς τους λόγους, αλλά όπως τα παιδιά έχουν ανάγκη να πιστεύουν στην ιδανική μορφή των πραγμάτων που κρατάνε για πάντα, δεν ήταν κάτι που μπορέσαμε να χωνέψουμε με ευκολία. Είναι κάπως όπως όταν οι γονείς σου, σου ανακοινώνουν ότι χωρίζουν, και δυσκολεύεσαι να το δεχτείς, παρόλο που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Μέσα μας φυσικά υπάρχει στην ιδανική του μορφή, όπως το γνωρίσαμε τότε. Τα πράγματα φυσικά στην πράξη δεν παραμένουν ιδανικά για πάντα, και κάνουν κύκλους, και ο κύκλος κλείνει κάποια στιγμή, και ξεκινάει ένας καινούργιος.

Τώρα μοιάζει πως ήρθε μια στιγμή, που με σημείο αναφοράς εκείνον τον κύκλο που μοιραστήκαμε με έναν τρόπο όλοι εμείς, ανοίγει ένας καινούργιος πιο ευρύς που κατά την γνώμη μου έχει την δυνατότητα να τοποθετήσει το εγχείρημα αυτό στο χρόνο, στο σήμερα, και να επανεκτιμήσει τις ποιότητες εκείνες που μπορούν να γίνουν πολύτιμο εργαλείο γνώσης για πολλούς. Η μετάδοση της εμπειρίας του Εργαστηριού, από την σκοπιά των δασκάλων, των γονιών και των παιδιών πιστεύω πως είναι από μόνο του ένα νέο εγχείρημα που μπορεί να «χτίσει» σημεία αναφοράς στο μέλλον.

Ελένη Κωστίκα

3 Σχόλια + Το σχόλιό σου

  • Ταυτίζομαι σε πολά σημεία μαζί σου στο κείμενο που έγραψες Ελένη και ειδικά με όσα λες στην πρώτη παράγραφο.

  • Ευχαριστώ για το σχόλιο, και χαίρομαι που ταυτίζεσαι επίσης, γιατι προσπάθησα πολύ να περιγράψω πως αντιλαμβανόμουνα τότε τα πράγματα (με το μυαλό του τότε, και τα συναισθήματα του τότε…). Αλλά αναρωτιέμαι ποια/ποιός είσαι γιατι λόγω του ψευδωνύμου δεν σε άναγνωρίζω.

  • Ωχ συγνώμη, η Ελισώ είμαι, ξεχνάω ότι έχω το ψευδώνυμο, άλλαξα τη φωτογραφία μου για να με αναγνωρίζετε.

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.