Κάποιες σκέψεις – Μαρία

Φεβ 16, 2011 by     2 Σχόλια    Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Μαρία Φιωτάκη

17/02/2011

Κοιτάζοντας τη Μαρία σαν ένα τρίτο πρόσωπο μου κάνει μεγάλη εντύπωση το εξής: είναι σαράντα ετών και δεν έχει πάψει ακόμη να εκπλήσσεται από τη πραγματικότητα όπως θα συνέβαινε και σ’ ένα μικρό παιδί.

Μεγάλωσε μέσα στη δική της πραγματικότητα (όπως όλοι μας άλλωστε) αλλά επιπλέον με τη τάση να εξειδανικεύει ανθρώπους και καταστάσεις. Ίσως να ήταν μάλιστα η αγαπημένη της στιγμή, αυτή που έμενε μονάχη, κι έπλαθε και μεγάλωνε στο μυαλό της υπερβολικά ό,τι αγαπούσε. Σα να ερχόταν μια ανάγκη από βαθιά, να αγαπήσει ακόμη περισσότερο αυτά που ήδη αγαπούσε. Να τα αγαπήσει παράφορα, με πάθος.

Με αυτή την εισαγωγή θέλω να ξεκινήσω το ταξίδι αυτής της τρελλής ζωής μου. Τρελλή γιατί είναι γεμάτη από ακραίες καταστάσεις. Σα να υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο, το γκρι πουθενά. Αυτό που ήταν η κινητήρια δύναμη σε ό,τι έκανα ήταν η αγάπη μου για το συναίσθημα του ενθουσιασμού, που δεν ήθελα να φεύγει από μέσα μου, σε συνδυασμό με την χαρά που έβλεπα στα πρόσωπα των γύρω μου που και αυτή ήθελα να τη διατηρώ. Πάντα οι γύρω μου έπαιζαν σημαντικό ρόλο στο αν θα ήμουν χαρούμενη ή λυπημένη. Μπορώ να πω καταλυτικό ρόλο, σα να μην υπήρχα εγώ ή αυτά που θα μου έδιναν χαρά εμένα προσωπικά. Τόσο δυνατή ήταν η επιρροή όλων των ανθρώπων που σκίαζε την ύπαρξη της χαράς που μου έδινε κάτι απλό ή δύσκολο. Έφτασα μάλιστα και στο σημείο να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων. Είδα τον εαυτό μου με τόσα μάτια που μου φαίνεται ότι το πιο δύσκολο εγχείρημα θα ήταν να με περιγράψω με αντικειμενικότητα!

Δε γνωρίζω το λόγο που μπήκα σε αυτή τη διαδικασία, δηλαδή να δω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων. Ίσως επειδή μ’ ενδιέφερε να γνωρίζω τα πραγματικά συναισθήματα των άλλων απέναντί μου, ίσως όμως και από τη βαθιά μου ανάγκη να δημιουργήσω, μέσα από την άποψή τους για μένα, ένα αντικειμενικά καλό πρότυπο ανθρώπου.

Πάντα τα δύσκολα ασκούσαν μια ακατανίκητη έλξη πάνω μου. Δε ξέρω αν ερχόντουσαν στη ζωή μου από δική μου επιλογή ή αν με έψαχναν αυτά. Ήταν τόσο μεγάλες, οι δυσκολίες που βρήκα μπροστά μου και κράτησαν τόσα χρόνια που έφτασα πολλές φορές στο σημείο ν’ αναρρωτηθώ (προκειμένου να βρω παρηγοριά) αν η ζωή κάνει κύκλους ή αν είναι μια ευθεία με αρχή και τέλος. Αυτό που με έκανε να βρίσκω παρηγοριά μέσα στη παραδοχή πως η ζωή κάνει κύκλους ήταν τα χρόνια του »Εργαστηριού». Ήθελα να ελπίζω πως θα ξανάρθουν όμορφοι καιροί.

Η ύπαρξη του Εργαστηριού όμως ήταν και η αιτία που ξεκίνησα να θέλω να είμαι αρεστή και να προσφέρω σε όλο το κόσμο. Πιο συγκεκριμένα, ήταν οι συμμαθητές μου και οι δραστηριότητες του Εργαστηριού που μας έφερναν καθημερινά τόσο κοντά χωρίς να ντρεπόμαστε ή να νοιώθουμε άβολα. Γιατί οι δάσκαλοι μας το επέτρεψαν. Τι εννοώ?

Είχα τη τύχη ή ατυχία να βρεθώ σε άλλο σχολείο μέχρι τη γ’ δημοτικού και να μπορώ να έχω μέτρο σύγκρισης. Για τρία χρόνια έφαγα αρκετό ξύλο γιατί ήμουν άτακτη και βρέθηκα μέσα σε κλίκα παιδιών όχι σε τάξη! Το όνομά μου το άκουγα από το στόμα των δασκάλων και ένοιωθα ντροπή!!! Είδα λοιπόν πρώτα πως δε γίνεται να είμαι αρεστή σε όλους και μετά είδα πως αυτό είναι πιο εφικτό απ’ όσο φαντάζει. Αρκεί να το θέλει κανείς και να του το επιτρέψουν. Έτσι κατάλαβα τα χρόνια του Εργαστηριού και βρήκα νόημα σ’ αυτό.

Το σημαντικότερο όμως που αποκόμισα από τα χρόνια του Εργαστηριού, αυτό που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα ζωή μου, είναι η βαθιά μου πίστη πως αξίζω. Αξίζω όσο θα μπορούσε να αξίζει κι ο οποιοσδήποτε αν του δοθεί η ευκαιρία. Η ευκαιρία να εισακουστεί, να κινηθεί ελεύθερα, να θεωρηθεί ίσος προς ίσον, να επιλέξει. Έχοντας νοιώσει ευγνωμοσύνη γι’ αυτή την ευκαιρία, λόγω των προηγουμενων βιωμάτων μου, γεννήθηκε μέσα μου ένα αίσθημα δικαιοσύνης, το οποίο πολλές φορές με πνίγει γιατί αυτή η ευκαιρία, που δε δίνεται σε όλους, είναι ο λόγος που κρατάει τους ανθρώπους μακριά και δε τους αφήνει να ζουν μονιασμένοι. Αυτή η ευκαιρία είναι που δεν αφήνει τους ανθρώπους να πιστέψουν στον εαυτό τους και να μεγαλουργήσουν. Αυτή η ευκαιρία που κοστίζει πολύ λίγο για να τη δώσεις αλλά είναι τόσο πολύτιμη όταν τη πάρεις! Σε μια κοινωνία μέσα στην οποία οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να εκφραστούν και τους παρέχεις τη δυνατότητα να δουν τη ζωή σα το Παράδεισο όπου αρκεί να απλώσεις το χέρι για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις (και ας είναι δύσκολο, τους το επιτρέπεις) μπορούν να δουν τη ζωή σαν ένα όμορφο παιχνίδι γεμάτο προκλήσεις και όχι σαν αγγαρεία.

Είμαι τυχερή γιατί το Εργαστήρι μου εμφύτευσε αυτή την ιδέα: η ζωή είναι ένα παιχνίδι γεμάτο προκλήσεις! Και πως το έκανε αυτό? Με το να μας εμπιστεύεται δύσκολα εγχειρήματα: τη παρουσίαση του μαθήματος, τη λειτουργία της καντίνας και το δυσκολότερο, την απόφαση για το πως θέλει να είναι ο καθένας από εμάς σα να είμαστε ενήλικες, χωρίς καθοδήγηση (μάθαμε το νόημα της ελευθερίας: ήταν δική μας η ευθύνη και δικές μας και οι συνέπειες).

Το κακό είναι ότι μετά που φεύγεις από μια τέτοια κοινωνία επαναστατείς. Και αν είσαι άνθρωπος με πάθος, όπως είμαι εγώ, επαναστατείς έντονα. Πέρασα λοιπόν μια πολύ έντονη και παρατεταμένη εφηβεία. Στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου ήμουν μια μέτρια προς τα κάτω μαθήτρια γιατί είχα μέσα μου μια άρνηση σαν αντίδραση σε αυτό που ζούσα πριν. Ήξερα μέσα μου πως δεν ήταν σωστός αυτός ο καινούριος για μένα τύπος παιδείας. Ήταν ανελεύθερος, με εξανάγκαζαν και αισθανόμουν θιγμένη. Ούτε πίστευαν στην αξία μου. Δε ξέρω πως γίνεται όμως πάντα μέσα στη ζωή και υπάρχει το άσπρο μέσα στο μαύρο και το αντίθετο. Υπήρξε ένας μαθηματικός που τον έλεγαν Σκορδά και με κέρδισε με το φιλότιμο. Για κάποια χρόνια ήθελα να γίνω μαθηματικός.

Πήρα τ’ απάνω μου, ανακατεύτηκα με τα κοινά με τεράστια επιτυχία, με ψήφιζαν οι 18 από τους 22 για τρία χρόνια συνεχόμενα και αυτοδιοριζόμουν πάντα ταμίας. Έθρεφα τότε το όνειρο να ασχοληθώ μελλοντικά με τη πολιτική γιατί είχα παίξει ρόλο στην ενότητα της τάξης. Μέχρι που στη β’ λυκείου με χτύπησαν πολύ. Κατηγορήθηκα από κάποιους συμμαθητές μου ότι πήρα χρήματα από το ταμείο. Έδωσα το ποσό που είχε λείψει και απογοητευμένη άλλαξα σχολείο στη γ’ λυκείου αλλά και τα όνειρά μου: δεν ήθελα πια ν’ ασχοληθώ με τα κοινά, δεν έβλεπα νόημα στο να κάνω κάτι μεγάλο στη ζωή μου. Ήθελα να τελειώνω από το σχολείο να βγάλω χρήματα και να περνάω καλά. Τέλειωσα το σχολείο, άνοιξα κατάστημα εμπορικό, σύντομα όμως κατάλαβα ότι δε θα μπορούσα να περάσω τη ζωή μου έτσι, χωρίς ένα βαθύτερο νόημα σ’ αυτό που κάνω. Αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος – ήθελα ν’ ανοίγω τα μάτια του κόσμου. Οι αρχές μου δε μου επέτρεψαν να κάνω αυτά που έπρεπε για να πετύχω. Έπρεπε ν’ αλλάξω πάλι δρόμο. Για τελευταία φορά.

Παρακάλεσα τη Παναγία να με βοηθήσει… Πήρα βαθιά ανάσα και ξεκίνησα. Ξεκίνησα μια πορεία που κράτησε σχεδόν δεκέξι χρόνια μέχρι να δω το πρώτο φως της μέρας. Δεκαέξι χρόνια!!! Στο καλημέρα αυτής της πορείας έχασα το Μάνο. Τα ερχόμενα χρόνια θα με έβρισκαν στη μέση της δύνης μονάχη, με πολύ λίγα να μου δίνουν το κουράγιο να συνεχίσω. Θυμάμαι τον εαυτό μου να γυρίζω από τη Ρουμανία για τις γιορτές και να είμαι ολομόναχη. Πρωτοχρονιές, Πάσχα, καλοκαίρια…

Τελικά όμως αυτή η ιδέα, ότι η ζωή είναι σα παιχνίδι, με έκανε να δω τις δυσκολίες που είχα μπροστά μου με αγάπη και κέφι. Σε σημείο που στο τέλος αγάπησα περισσότερο τα δύσκολα από τα εύκολα! Μας τα είχαν πει όλα σχεδόν οι αρχαίοι υμών πρόγονοι. Είχαν διηγηθεί στη μυθολογία με τον Ηρακλή για το δρόμο της Αρετής και της Κακίας.

Θέλω να κλείσω τις σκέψεις μου λέγοντας ότι οφείλω στο Εργαστήρι την πολύπλευρη προσωπικότητά μου, την οποία φροντίζω να λαξεύω τακτικά και με αγάπη. Κι εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω πως το χαρακτηρισμό της πολύπλευρης προσωπικότητας μου τον έχουν δώσει οι άλλοι. Δε κρύβω όμως πως αισθάνομαι περήφανη γι’ αυτό γιατί έρχεται σα πληρωμή στους κόπους μου.

Οφείλω στο Εργαστήρι τη πολύ γεμάτη ζωή μου που είναι σήμερα πλέον το πιο δυνατό μου εργαλείο στο να βοηθάω τους συνανθρώπους μου. Αυτή η γεμάτη ζωή με δυνάμωσε και με έκανε καλή στην ισορροπία!

Και τέλος, θέλω να πω σε όλους πως για την εμπιστοσύνη και την ελευθερία που μου έδωσαν τότε, αποφάσισα να τους βγάλω όλους ασπροπρόσωπους!!!

Μαρία Φιωτάκη

2 Σχόλια + Το σχόλιό σου

  • Μαρία εύγε! Δυνατό, γεμάτο συναίσθημα κείμενο και κυρίως αληθινό. Νοιώθω μια ιδιαίτερη υπερηφάνεια που σε είχα συμμαθήτρια! Σου στέλνω όλη μας την αγάπη από την Αθήνα και τις "Συνελεύσεις της Δευτέρας", που γίνονται Παρασκευή για κάποιο μυστηριώδη λόγο. Και ελπίζω να σε δούμε και να σε διαβάσουμε σύντομα! Πολλά Φιλιά!

  • Πολύ έντονο κείμενο Μαρία, φορτίστηκα πολύ συναισθηματικά όταν το διάβασα. Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτές τις σκέψεις μαζί μας, με έκαναν να σκεφτώ πολλά.

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.