Το Εργαστήρι μου – Φοίβη

Μαρ 4, 2011 by     0 Σχολια    Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

 

Για μένα το Εργαστήρι ήταν ένα σχολείο πολύ διαφορετικό απ’αυτά που ήξερα.

Θυμάμαι ήταν τελευταίες μέρες των εγγραφών και είπα στην μαμά μου ότι αν θα με ξαναέγραφε στο σχολείο που πήγαινα θα πέθαινα!

Έτσι κάποιος είπε στους γονείς μου για το Εργαστήρι.  Όταν πρωτοαντίκρισα την διώροφη μονοκατοικία που στέγαζε αυτό που θα ήταν το σχολείο μου παραξενεύτηκα….Ήταν ένα σπιτάκι ζωγραφισμένο γύρω γύρω προφανώς από τα παιδιά που φοιτούσαν εκεί. Πίσω είχε μία ατελείωτη χωμάτινη έκταση και κάτι μονόζυγα δεξιά και αριστερά. Η μάντρα ήταν φτιαγμένη από τσιμεντόλιθους και επίσης ζωγραφισμένη με παιδικές ζωγραφιές. Αν θυμάμαι καλά και εγώ είχα ζωγραφίσει εκεί. Δεν ήταν το κλασικό επιβλητικό κτήριο που είχα συνηθίσει μέχρι τότε.

Μιλήσαμε με μια κυρία και κάποια στιγμή εμφανίστηκε, μία άλλη κυρία που μου συστήθηκε με το μικρό της όνομα. «Είμαι η Σοφία» μου είπε «και θα είμαι η δασκάλα σου της 4η δημοτικού» (τελικά την είχα και στην 5η δημοτικού και στην 6η είχα την Σίση). Άλλο σοκ και αυτό σκέφτηκα… Που είναι τα Κυρία Τάδε κλπ…

Η επόμενη ερώτηση της μαμάς μου ήταν για το τι θα φοράμε στο σχολείο. Η απάντηση με χαροποίησε ιδιαίτερα. « Ό,τι θέλουν φοράνε τα παιδιά δεν υπάρχει κάποια στολή». Πω πω χαρά σκέφτηκα!!! Τι παράδεισος είναι αυτός…

Και η αμέσως επόμενη ερώτηση της μαμάς μου ήταν η απόλυτη ευτυχία.

«Θα έχουν διάβασμα για το σπίτι»? Όχι συνήθως τα παιδιά δεν παίρνουν δουλειά για το σπίτι και τα Σάββατα (τότε είχαμε σχολείο και το Σάββατο και μετά την κατάργηση του Σαββάτου γίνονταν  Παρασκευή) τα παιδιά συμμετέχουν σε ομάδες  δημιουργίας». Πω πω γιούρια!!! Αυτό ήταν!! Μετά το καταπιεστικό σύστημα η απόλυτη ευτυχία!!!!!

Δεν έβλεπα την ώρα να αρχίσει το σχολείο!!!!!

Ένα τμήμα ανά τάξη και λίγα παιδιά σ’αυτή. Τα μαθήματα γίνονταν με την συμμετοχή όλων με μια χαλαρότητα που δεν σου προκαλούσε άγχος. «Άγχος» άγνωστη λέξη στο σχολείο αυτό….Απόλυτα δημοκρατικοί κανόνες και σεβασμός στην γνώμη του καθενός.

Θυμάμαι την γεωγραφία την παρουσιάζαμε εμείς στην τάξη και εμένα μου είχε πέσει ι Ινδία. Αυτό το ταξίδι δεν το έχω κάνει ακόμα αλλά είναι στα σχέδια μου μιας και με είχε εντυπωσιάσει από τότε.

Το μάθημα της μουσικής με την γλυκύτατη Ελένη Κεραμμέα… Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή την Κυρία! Και μόνο η φωνή της ήταν σαν μουσική. Γνώρισα το ξυλόφωνο, το μεταλλόφωνο, την μελλόντικα αλλά. Ίσως το πιο σημαντικό όργανο για εκείνη να ήταν η φλογέρα! Δεν θα το πιστέψετε αλλά εννοείται ό,τι έχω ακόμα εκείνη την εκρουκίτρινη Hohner φλογέρα και φυσικά θυμάμαι ό,τι είχαμε μάθει τότε. Κάθε Χριστούγεννα την βγάζω και παίζω από μικρό παιδάκι στους γονείς μου τα κάλαντα. Εδώ και δύο χρόνια την φλογέρα συνοδεύει η κόρη μου με το τριγωνάκι της (όπως μπορεί) και μας καμαρώνει ο άνδρας μου.

Θυμάμαι ένα δωμάτιο στον 1ο όροφο ήταν το λεγόμενο χημείο. Εκεί πάνω σε κάτι ντουλάπια υπήρχε ακουμπισμένο ένα βαλσαμωμένο γεράκι. ‘Όποτε έβρισκα την ευκαιρία εγώ και άλλοι από την τάξη μου το παίρναμε και κυνηγούσαμε την συμμαθήτρια μας την Χριστίνα Μάγκου που ούρλιαζε από τον φόβο της και έτρεχε πανικόβλητη στους διαδρόμους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις φωτοτυπίες της εποχής με τον «πολύγραφο» που είχε και μια ιδιαίτερη μυρωδιά. Μεγάλη χαρά να πάω στο ισόγειο στον πολύγραφο.

Σε κάθε διάλλειμα όταν πήγαινα 4η αλλά και στην 5η δημοτικού, βρίσκαμε την ευκαιρία να κλείνουμε τα πατζούρια αλλά και τις συρόμενες πόρτες και να βάζουμε μουσική μετατρέποντας την τάξη μας σε discothèque. Μεγάλη μόδα της εποχής οι discothèque τότε. Πήγαινε ο χορός σύννεφο!

Η περίφημη καντίνα … Εκ περιτροπής κάποιο τμήμα αναλάμβανε την ευθύνη, προμήθεια και διαχείριση της καντίνας. Στήναμε ένα γκισέ από τσιμεντόλιθους και προμηθευόμασταν τα γνωστά «ψωμάκια», τρίγωνα τυράκια, κουλούρι και άλλα και τα πουλούσαμε στα άλλα τμήματα.

Με τα χρήματα από τα κέρδη, το δικό μας τμήμα θυμάμαι αγόρασε ένα πινγκ- πονγκ που στήθηκε στο χολ του 1ου ορόφου. Επιδοθήκαμε στο άθλημα και φυσικά λυσάγαμε σε κάθε διάλειμμα στα τουρνουά. Πολλά χρόνια κράτησε αυτή η αγάπη μου για το πινγκ-πονγκ.

Ομάδες δημιουργίας. Τι ομάδα καραγκιόζη, τι κινούμενων σχεδίων, τι ομάδα κινηματογράφου, τι κοσμήματα, τι κεραμικής, μουσικής, θεάτρου, ποδοσφαίρου, μαγειρικής (τότε έμαθα το μωσαϊκό), σκακιού (αυτή την είχε κάνει ο μπαμπάς μου και καμάρωνα εγώ).

Όλες αυτές οι ομάδες λειτουργούσαν και εμείς γραφόμασταν και συμμετείχαμε σε όποιες θέλαμε. Εμπειρίες που σίγουρα δεν θα είχαμε σε κανένα άλλο σχολείο!!!!

Συνελεύσεις της Δευτέρας. Θέματα προς συζήτηση και όλα στο τραπέζι για να δοθούν λύσεις.

Σχολικό και ο πασίγνωστος κύριος Ερμής (που χάρηκα που τον είδα μετά από τόσα χρόνια στο reunion του Σεπτεμβρίου 2010). Χαμός γινόταν στην γαλαρία του σχολικού με Παπαγιαννάκη, Σταυρινό, και πολλούς άλλους. Εγώ δεν ήμουν και η πιο ήσυχη εδώ που τα λέμε. Απορώ πώς άντεχε ο Κύριος Ερμής και οδηγούσε με τέτοιο πανικό στα πίσω καθίσματα.

Ήμαστε πολύ ζωντανά παιδιά με τα παιχνίδια μας, τα μπουγέλα μας κλπ. Τα κορίτσια παίζαμε όλες μαζί στο πίσω μέρος της κουζίνας ή κάτω από την σκάλα.

Σ’αυτό το σχολείο είχαμε και τις πρώτες μας «αγάπες» εννοείται…. Τις «τάδε» της άρεσε ο «τάδε», εμένα ο άλλος «τάδε» κλπ. (Για να μην γίνουμε «ρόμπα» μετά από τόσα χρόνια δεν αναφέρω ποιος και τι… )

Ποτέ δεν θα ξεχάσω στο τέλος της 6ης δημοτικού την πενθήμερη της τάξης μου στο σπίτι του Σωτήρη Ηλιάδη στην Ύδρα. Περάσαμε αξέχαστα !!! Είχαμε βάλει μαρμελάδα στα παπούτσια των αγοριών και όταν το πήραν είδηση έγινε της τρελής.

Οι συμμαθητές μου η Λίνα Σταυροπούλου (η ξανθούλα που πέρασε μέσα από την τζαμαρία όταν άκουσε ότι ερχόταν ο Ρομπέρτο στο party της Ηλέκτρας), η Μαριάννα Καβαλλιεράτου (η πρωτοπόρος… ό,τι φορούσε γινόταν μόδα), η Ελένη Κωστίκα (του ποδοσφαίρου), η Μαρίνα Ζέρδιλα (που κοκκίνιζαν τα μαγουλάκια της), η Χριστίνα Μάγκου (με τις όμορφες μπούκλες και με το γεράκι), η Carin (κολλητή της Μαριάννας μέχρι που έφυγε από το σχολείο για την Αγγλία),η Ηλέκτρα Τσιριγώτη (δυναμική και του ποδοσφαίρου επίσης), η Αθηνά Κόντου(με την αγάπη της στον Mozart και τη μουσική που έφυγε από το σχολείο αλλά δυστηχώς και από τη ζωή…),η Μαριλένα (δεν κάναμε ιδιαίτερη παρέα), ο Ρομπέρτο Βόγλης (μορφή της τάξης και καπετάν φασαρίας), ο Σωτήρης Ηλιάδης (πειραχτήρι τρομερό), ο Σωτήρης Φουρούλης (με τις φοβερές φακίδες και τα πλούσια μαλλιά του), ο Ηρόδοτος Αντωνόπουλος (ο πανύψηλος με τις απίστευτες γνώσεις στα μαθηματικά), ο Κωνσταντίνος Καλαίτζάκης (ο τρομερός στο σχέδιο), ο Αλέξης Σταυρινός (έτσι τον έλεγαν τότε-ο γαλαρίας και καπετάν φασαρίας), κι εγώ (η τότε Φαίη με τις αφέλειες και τα μακριά σκούρα μαλλιά που η Λίνα προσπαθούσε να φτάσει στο ύψος … όπως είδατε κορίτσια με περάσατε όλες).

Τελικά για μένα το Εργαστήρι ήταν ευτυχισμένα σχολικά και παιδικά χρόνια! Μου ξύπνησε τις καλλιτεχνικές ανησυχίες μου και μου δίδαξε ένα πιο χαλαρό τρόπο σκέψης και έκφρασης που πολλές φορές δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της κοινωνίας μας. Έμαθα να λέω αυτό που σκέφτομαι, να παλεύω για να υποστηρίξω την γνώμη μου αλλά αυτό πολλές φορές έχει χαρακτηριστεί ως αγένεια, μέχρι και ως έλλειψη τακτ και μη διπλωματική συμπεριφορά.

Εγώ μια φορά το λάτρεψα το Εργαστήρι και μαζί μ’αυτό και όλους τους συμμαθητές μου και τους δασκάλους μας που όσα χρόνια και αν κάνουμε να βρεθούμε για εμάς είναι πραγματικά «σαν χθες» !

4/3/2011
Φοίβη Πολυδωροπούλου
(πρώην Φαίη)

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.