Το Εργαστήρι μου – Ελισώ

Φεβ 8, 2011 by     5 Σχόλια    Κατηγορία: Το Βιβλιο

Αυτό είναι το κείμενο που έγραψα για το βιβλίο του Εργαστηριού. Δεν απάντησα άμεσα στις ερωτήσεις της Σίσης, αλλά νομίζω ότι οι απαντήσεις μου εμπεριέχονται σ’ αυτό ούτως ή άλλως. Όπως έχω ξαναπεί, μπορώ να γράψω κάτι άλλο αν μου ζητηθεί (έχω ήδη ξεκινήσει αυτό που συζητήσαμε στην τελευταία συνάντηση: «Μια μέρα στο Εργαστήρι»), αυτό εδώ βγήκε αυθόρμητα όταν έκατσα για πρώτη φορά να γράψω για το βιβλίο. Σχολιάστε ελεύθερα και ελπίζω να αρχίσουν να συρρέουν τα κείμενα  😮

Το Εργαστήρι μου

«Στην αρχή ένιωθα ουρανοκατέβατη στο Εργαστήρι. Ήταν επειδή ήρθα στη Δευτέρα κι έχασα την Πρώτη. Για κάποιο λόγο την είχα πατήσει και στην Α’ Δημοτικού με πήγανε στο Δημόσιο. Εκεί όλα πήγαιναν καλά, ώσπου, κάποια στιγμή, ωπ, τι έγινε ρε παιδιά; Από ‘κει που ήμουν με την καλή δασκάλα, ξαφνικά με βάλανε με την καρακάξα που έδερνε. “Άντε γεια”, τους είπα και δεν ξαναπάτησα. Και βρέθηκε εκείνο το καλό κορίτσι, η ΑΓΙΑ, η Κατερίνα, που ήμασταν μαζί στο νηπιαγωγείο και μια ωραία μέρα με πήρε μαζί με τους δικούς της και πήγαμε στο Εργαστήρι. Τι σοκ ήταν αυτό παναΐτσα μου; Μόνο χρυσόσκονη δεν έπεφτε από τον ουρανό, όλα τα υπόλοιπα τα είχε, υπερπαραγωγή: αγγελάκια να τρέχουν πάνω-κάτω, χερουβείμ να ψάλλουν ωσαννά, ουράνια τόξα στον ορίζοντα… θαύμα, θαύμα! “Μαμά, εδώ θέλω να πάω σχολείο!” Έρωτας με την πρώτη ματιά. Ο οικογενειακός μύθος λέει ότι η Νατάσσα και η Μαρίνα μόλις με είδαν έτρεξαν και μ’ αγκάλιασαν. (Ευχαριστώ κορίτσια). Εγώ θυμάμαι ότι εκείνη τη μέρα είχε ένα θεατρικό στην τάξη της Πρώτης κι ο Λευτέρης έκανε τον Καραγκιόζη. Όχι, δεν εννοώ έκανε καραγκιοζιλίκια, υποδυόταν τον Καραγκιόζη. “Ρε, εδώ έχει πλάκα!” Ε, κι έβγαλα ρίζες. Αν μπορούσες ας με ξεκόλλαγες από ‘κει μέσα.

Υπήρχε, όμως, ένα μικρό πρόβλημα. Δεν ήξερα να γράφω και να διαβάζω. “Μην ανησυχείς, θα έρθει ο δάσκαλος στο σπίτι και θα σου μάθει”. Δάσκαλος; Ωχ. Δε μου ακούγεται καλό αυτό. Όταν τον είδα απ’ το μπαλκόνι, που του την είχα στημένη, να έρχεται με τη μηχανή, είπα: “αποκλείεται”. Κι όμως, ήταν ο δάσκαλος! Δεν πρέπει να ήρθε πάνω από 3 φορές. Πώς τα κατάφερε μέσα σε 3 ώρες να μου μάθει να γράφω, να διαβάζω και να με κάνει να τον εμπιστεύομαι τόσο, που, σε στιγμές αφηρημάδας, να τον λέω “μπαμπά”, δεν το κατάλαβα ακόμα. Ο Νίκος ο δάσκαλος. Το πρώτο μάθημα που θυμάμαι στο Εργαστήρι ήταν η Εξέλιξη. Και θυμάμαι ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Όχι πως δεν υπήρχαν και βροχερές μέρες. Π.χ. όταν κάναμε την προπαίδεια. Αυτή η καταραμένη η προπαίδεια λες και τό ‘κανε επίτηδες κι έφερνε τη βροχή για να μου κάνει τη ζωή ακόμα πιο μαύρη. Για να μη μιλήσω για τη διαίρεση… Σίση, με είχες μια ολόκληρη μέρα όρθια στον πίνακα να λύσω μια διαίρεση και τίποτα δεν έγινε. Ακόμα δεν ξέρω…

Μετά από τα δυο γαλήνια και ήρεμα χρόνια που πέρασε μαζί μας ο Νίκος, είπε να πάρει μια άλλη τάξη, να στρώσει το νευρικό του σύστημα. Τότε μας ανέλαβε η Σίση. Που, ασχέτως διαίρεσης, ήταν γλυκιά και τρυφερή και μας έβαλε να παίξουμε και σε ταινία! Ως γνωστόν, δεν είχα καλύτερο, μεγάλη ψωνάρα, πού με έχανες, πού με έβρισκες, στην ομάδα θεάτρου να ανεβοκατεβάζω έργα. Ναι, οκέι, και η ομάδα της μουσικής και η ομάδα της μαγειρικής κι οι κατασκευές κι ο πηλός κι η χαρακτική και το κόσμημα κι η φωτογραφία και το μπάσκετ και το βόλεϊ… αλλά σαν το θέατρο… Και ποια ήταν η ηρωίδα που τραβαγε το διάολό της με την ομάδα θεάτρου; Η Ιωάννα. Ε ρε ώρες μέχρι να μας έρθει καμιά ιδέα για το τι θα κάνουμε αυτή τη φορά… Ε ρε να περνάνε οι Παρασκευές και τα σκηνικά να μη γίνονται… Ε ρε να ξεχνάμε τα ρούχα της παράστασης στο σπίτι… Άγχος! Αλλά και μαγεία! Εκείνη η μαγεία των παραστάσεων του Εργαστηριού…

Ήρθε, τελικά κι η σειρά της Ιωάννας να αναλάβει το θηριοτροφείο, μετά από μια σειρά από δασκάλους με τους οποίους ξεκινήσαμε την Πέμπτη. (Στάθη και Κώστα, δε θα το πάρω προσωπικά που δε μας θέλατε, δεν παρεξηγώ εγώ, στη θέση σας το ίδιο θα ‘κανα, θα ‘χα πάρει τα βουνά!) Η Ιωάννα ήρθε αποφασισμένη να μας βάλει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι. Τα χρειαστήκαμε, δε λέω, αλλά δε μασήσαμε, στο τέλος απηύδυσε η γυναίκα! Και παρέδωσε τη σκυτάλη στη Σοφία, που ανέλαβε το δύσκολο έργο της Έκτης. Εκεί απάνω δηλαδή που είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε στην εφηβεία και να βλέπουμε το απειλητικό τέρας του Γυμνασίου να έρχεται κατά πάνω μας για να μας κατασπαράξει. Δε θα ξεχάσω ποτέ τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανε για να μας προετοιμάσει για την παπαγαλία που μας περίμενε: Είχαμε αναλάβει από κοινού με την Νέλλη μια εργασία για τον κινηματογράφο στην Αμερική. Η Νέλλη το ‘γραψε με τα μικροσκοπικά γραμματάκια της κι εγώ έπρεπε να το μάθω απέξω και να το πω στην τάξη. Μου βγήκε η ψυχή, αλλά τό ‘μαθα. Νομίζω ότι τότε ήταν που μου κόπηκε η όρεξη να γίνω ηθοποιός, γιατί για να με πείσουν βρήκαν ένα ατράνταχτο επιχείρημα: “Και τους ρόλους σου πώς θα τους μαθαίνεις;” Ξενέρωμα…

Μπορώ να μιλάω ώρες για το Εργαστήρι. Οι μνήμες είναι πολύ ζωντανές. Γυρίζω πολύ συχνά εκεί για να βρω τον παράδεισό μου ή γιατί η τωρινή κόλαση μου θυμίζει κάτι από εκείνη. Μπορώ να σας μιλήσω για λεπτομέρειες όπως το χτίσιμο με τσιμεντόλιθους της καντίνας που πουλάγαμε Yoko Choco και σταφιδόψωμα στο πρώτο διάλειμμα, για το φρατζολάκι με την Lacta και το La vache qui rit μέσα (ίου!) και για τα μούσμουλα που βγαίνανε τις τελευταίες μέρες πριν κλείσουμε για καλοκαίρι και ήταν στυφά. Να σας πω για την ελιά με τα ωραία κλαδιά, που την είχαμε για αρχηγείο και κάναμε εκ περιτροπής την Πίπη τη Φακιδομύτη, εκτός από μια φορά που η Δέσποινα είχε κάνει κοτσίδες τα μαλλιά της είχε ζωγραφίσει φακίδες στη μύτη, οπότε μας κέρδισε όλες και το βουλώσαμε. Ή για τη “λέπρα και ψιψία”, το τύπου κυνηγητό παιχνίδι που είχαμε εφεύρει και το βγάλαμε έτσι γιατί μόλις είχαμε ανακαλύψει την λέπρα και την ηλεκτροπληξία. Για τις ώρες που είχα περάσει βγάζοντας αφρούς απ’ το στόμα προσπαθώντας να μάθω σε έναν φευγάτο Νικόλα και έναν ακόμα χειρότερο Χρήστο το χορευτικό για το θεατρικό στο τέλος της Έκτης. Για τη φορά που λιποθύμησε η Σουζάνα και εκσφενδονιστήκαμε προς όλες τις κατευθύνσεις για να φέρουμε βοήθεια (αλλά τελικά την έσωσε η Μαρίνα, που φώναξε τον Στάθη τον δάσκαλο). Για την Ελένη που είχε γράψει την γαμάτη έκθεση για την τσέπη της. Για τον Νόνη που είχε κοντέψει να μου σπάσει το χέρι μέσα στο σχολικό, ενώ εγώ, αντράκι, επέμενα “δεν πονάει, δεν πονάει, χτύπα”. Για την Μαρία τη Γιαλαμά που της έκλεβα τις γόμες και της έτρωγα τα σάντουιτς. Και την Μαρία την Καψοκεφάλου με τα θαλασσινά μάτια, που έσωσε την τελευταία μας σκηνή στο Ρεπό. Για το πόσο ζηλεύαμε με την Μαρίνα τον Θοδωρή και τον Γιάννη, που παίζανε με τις ώρες με τα αυτοκινητάκια τους πάνω στη μάντρα του σχολείου. (Αν βαρεθήκατε, πάτε στην παρακάτω παράγραφο…) Για τον Μιχάλη που μου έσπαγε τα νεύρα στο κυνηγητό, αν τύχαινε και τον έπιανα, γιατί χτυπιότανε σα χταπόδι, έβγαζε το μπουφάν και μου ξέφευγε. Για την Φαίδρα, που είχε ξεχάσει να φέρει το ρούχο του πρωτόγονου, αλλά έπαιξε το ρόλο της ξένοιαστη φορώντας το πορτοκαλί σορτσάκι. Για την Σάντρα που ήταν πρόεδρος της μυστικής ομάδας που είχαμε φτιάξει και δε μπορώ να σας αποκαλύψω τα υπόλοιπα μέλη της (είναι μυστική λέμε!). Για τον Μανώλη που, σε ανύποπτο χρόνο, μου είχε φτιάξει ένα εκπληκτικό σχέδιο με μολύβι (το παραθέτω ως αποδεικτικό στοιχείο). Για το Ισαβελλάκι που το έχω συνδέσει για πάντα με τη λέξη “τσιγκέλι” και με το χιόνι… Και για τον πευκώνα που είχε λίγο πιο πάνω απ’ το σχολείο και κάναμε μάθημα κάτι ωραίες ανοιξιάτικες μέρες…

Όμως, τι να πω… Τι να πω για το Εργαστήρι… Πόσο ακόμα να κάνω ότι δε συμβαίνει τίποτα, ότι όλα είναι καλά, όταν οι δικοί μου δεν είναι όλοι εδώ; Πώς μπορώ να προσποιηθώ ότι οι αναμνήσεις μου είναι όλες ρόδινες, όταν στις αναμνήσεις μου είναι κι ο Μάνος, είναι κι ο Κωστής; Πώς μπορώ να μην πω ότι με τον Μάνο ήμασταν κάθε μέρα μαζί, αλλά δεν είχαμε μιλήσει ούτε ΜΙΑ φορά; Ότι με τον Κωστή πλακωνόμασταν μέρα παρά μέρα; Και πώς να κρύψω ότι παρόλα αυτά, χωρίς αυτούς είμαι μισή, κομμένη στα δυο, χωρισμένη απ’ τα αδέρφια μου, απ’ τα κομμάτια του εαυτού μου…

Τι έκανες όταν τελείωσες το Εργαστήρι” μας είχαν ρωτήσει οι δάσκαλοι σε ένα reunion. “Όταν τέλειωσα το Εργαστήρι έκλαψα πικρά”. Πολύ. Ώρες ατέλειωτες. Δε μπορούσες να με συνεφέρεις. Το λάτρεψα το Εργαστήρι! Εγώ, η ουρανοκατέβατη , ρίζωσα και δεν ήθελα ποτέ να φύγω από ‘κει. Αν μπορούσα, θα γύρναγα έστω για μια μέρα. Κι ας ήτανε και βροχερή… Κι ας είχαμε και προπαίδεια…

Ελισώ Λογοθέτη

Σκίτσο της Ελισώς Λογοθέτη από τον Μανώλη Κουρεμέτη

5 Σχόλια + Το σχόλιό σου

  • Μπράβο Ελισώ! Πολύ ωραίο κείμενο. Καλή αρχή.

  • Ευχαριστώ!

    Ο Πάνος ο Παπαδόπουλος μου έστειλε ένα mail ως απάντηση. Το δημοσιεύω εδώ:

    "Ελισώ,

    Φανταστικό κείμενο. Μπράβο σου.

    Πάνος"

  • Και ένα mail από την Δέσποινα:

    "Έχω εντυπωσιαστεί απο το πλήθος των αναμνήσεων…όταν ξεκίνησα να γράψω, αυτό που προέκυψε ήταν μια σειρά από ασύνδετες προτάσεις – φράσεις με τα υπέρ και τα κατά του σχολείου. Θα προσπαθήσω ξανά το κίνητρο ήταν ισχυρό
    Φιλιά Δέσποινα"

  • Διάβασα το κείμενό σου Ελισώ μου από τη πρώτη μέρα που το ανάρτησες! Η συγκίνησή μου ήταν τέτοια που μου χρειάστηκαν μέρες να συνέλθω… Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την αναφορά σου στο Μάνο – έστω και αν δεν είχατε ανταλλάξει μια κουβέντα. Ξέρω πως ήταν ιδιαίτερα ντροπαλός. Με συγκίνησες πολύ κοριτσάκι!!! Να ΄σαι καλά!!!

  • Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Μαρία μου, είχα μια αγωνία για το πώς θα σου φανεί η αναφορά μου στον Μάνο. Δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω, καταλαβαίνω πόσο δύσκολο πρέπει να είναι για 'σένα. Σε φιλώ με πολλή αγάπη και εύχομαι να τα πούμε σύντομα κι από κοντά.
    Ελισώ

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.