Για το βιβλίο – Τάσος

Δεκ 16, 2010 by     0 Σχολια    Κατηγορία: Διαφορα

Kαλημέρα κι από εμένα! (Λευτέρη, χρόνια πολλά)

Κατ’αρχάς θα ήθελα να πω ότι αυτά που έγραψαν μέχρι στιγμής τα παιδιά για το ρόλο που έπαιξε στη ζωή τους το Εργαστήρι, ισχύουν και για μένα. Νομίζω ότι το ίδιο ισχύει και για τους περισσότερους.

Θεωρώ επίσης ότι η ιδέα της συγγραφής ενός βιβλίου, το οποίο δεν θα περιορίζεται στη χρηστικότητα ενός λευκώματος, είναι πολύ σωστή.

Θα ήθελα όμως να προσθέσω ένα ερώτημα το οποίο θα ήταν χρήσιμο να απαντηθεί, είτε στο βιβλίο είτε κάπου αλλού: Γιατί έκλεισε το Εργαστήρι;

Η αξία του Εργαστηριου ήταν η ύπαρξή του, η λειτουργία του. Το Εργαστήρι, σε μια εποχή που αναδυόταν ο νεοπλουτισμός και ο νεοελληνισμός, έπλαθε προσωπικότητες, δημιουργούσε πολίτες με κριτική σκέψη, αναδείκνυε τις ικανότητες του καθενός μέσα από ελεύθερες και δημοκρατικές διαδικασίες. Δυστυχώς, όλοι εμείς αποτελέσαμε τη μειονότητα των παιδιών που έμαθαν να ψάχνουν λίγο περισσότερο τα πράγματα, είτε κάνοντας εργασίες χρησιμοποιώντας πολλές πηγές, είτε συμμετέχοντας στις συνελεύσεις της Δευτέρας (χωρίς δασκάλους), είτε συμμετέχοντας στη διδακτική διαδικασία, είτε αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του καθενός.

Τελικά, όμως, η απόπειρα αυτή απέτυχε; Δηλαδή δώσαμε σε 150-200 παιδιά τη δυνατότητα να σκέφτονται και να λειτουργούν διαφορετικά, ακολουθώντας έναν πρότυπο τρόπο εκπαίδευσης-διαπαιδαγώγησης, ο οποίος θα μπορούσε να αποτελέσει το παράδειγμα προς μίμηση και τη λύση σε πολλά από τα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που ζούμε σήμερα και μετά το παρατήσαμε; Ξέφυγε από τον έλεγχό μας, έγινε κάτι πολύ μεγάλο και τελικά θεωρήσαμε ότι έπρεπε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια; Απέτυχε η απόπειρα ή αντιθέτως είχε πολύ μεγάλη απήχηση και τελικά δεν ήταν δυνατή η διαχείρισή της; Ήμουν πολύ μικρός τότε για να τα σκεφτώ όλα αυτά, αλλά θεωρούσα τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό επειδή η τάξη μου θα ήταν η τελευταία που θα αποφοιτούσε και θα πήγαινε και την καθιερωμένη εκδρομή. Παρ’ όλα αυτά, ούτε σήμερα έχω απαντήσεις.

Μήπως θα έπρεπε να ξανανοίξουμε το Εργαστήρι; Μήπως θα έπρεπε εμείς οι απόφοιτοι, να γυρίσουμε πίσω στους δημιουργούς του και να βρούμε έναν τρόπο λειτουργίας του; Μήπως η βοήθεια που τότε έψαχναν θα μπορούσε να τους προσφερθεί μόνο από εμάς που βιώσαμε όλη αυτή την προσπάθεια και από κανέναν άλλον, όσο καλοπροαίρετος κι αν ήταν; Μήπως θα έπρεπε να προσφέρουμε στα παιδιά μας τη δυνατότητα να ζήσουν μια ανάλογη εμπειρία;

Τάσος

ΥΓ: Θοδωρή, «Σχολή Γιαννοπούλου» λεγόταν και τους νικήσαμε 5-0.

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.