Το Εργαστήρι Μου – Χριστίνα

Μαρ 22, 2015 by     1 Σχολιο     Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Τον τελευταίο καιρό, βρισκόμενη σε φάση ανεργίας, ξεκίνησα μετά από πολλά χρόνια να ξαναζωγραφίζω. Είχα να πιάσω πινέλο από την εποχή των σπουδών μου, στη Βακαλό, και έτσι άρχισα δειλά. Πρώτα πάνω σε βότσαλα και μετά σε χαρτί.

Χθες το απόγευμα, καθισμένη στο πάτωμα του σαλονιού μου, ανάμεσα σε μπογιές και στρατσόχαρτα, αναρωτήθηκα που να οφείλεται η τεράστια αυτή αγάπη μου για την ζωγραφική.

Συνειδητοποίησα ότι, εκτός από τους ευαίσθητους καλλιτέχνες γονείς μου, μεγάλο ρόλο έχει παίξει το αγαπημένο δημοτικό σχολείο των παιδικών μου χρόνων, το Εργαστήρι.

Θυμήθηκα τον περιμετρικό τοίχο μάντρα του σχολείου, που ήταν ζωγραφισμένος από τους μαθητές, και τις αμέτρητες εκθέσεις ζωγραφικής που είχαμε επισκεφτεί με την τάξη μου μέσα στα χρόνια. Οι life-size τοιχογραφίες που είχαμε ζωγραφίσει στο μάθημα για τον Μινωικό πολιτισμό, έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη μου, όπως και το σχεδιαστικό υπερταλέντο του συμμαθητή μου Κωνσταντίνου. Οι θεατρικές μας παραστάσεις και τα μαθήματα μουσικής ήταν επίσης από τις αγαπημένες μου στιγμές στο σχολείο. Δε θα ξεχάσω τις γενικές συνελεύσεις που λάμβαναν μέρος όλοι οι μαθητές και δάσκαλοι μαζί, τις επισκέψεις μας σε διάφορα μουσεία και τις ταινίες animation που δημιουργήσαμε με την βοήθεια του Στράτου Στασινού.

Όμως, ακόμα πιο μαγικές ήταν οι απλές καθημερινές ώρες μαθήματος, που «γεμίζαμε» γνώση χωρίς να αισθανόμαστε καμία πίεση, κούραση ή καταπίεση.

Ακόμα και τώρα, μου κακοφαίνεται ο πληθυντικός, όπως και τα στοιχισμένα θρανία και οι πολυπληθείς τάξεις, καθώς πάντα μιλούσα στον ενικό στις αγαπημένες μου Δασκάλες Σοφία και Σίσσυ, και οι συμμαθητές μου ήταν μόνο εννέα. Εννιά ξεχωριστοί και υπέροχοι άνθρωποι, που όσα χρόνια και να περάσουν και όσο σπάνια και αν τους βλέπω, πάντα θα αισθάνομαι κοντά τους, τουλάχιστον ψυχικά και πνευματικά.

Το Εργαστήρι έδωσε σε όλους εμάς, που περάσαμε από αυτό στα λίγα χρόνια λειτουργίας του, πολύ περισσότερα από την αγάπη για την ζωγραφική και την τέχνη γενικότερα. Μας έδωσε κριτική σκέψη, ικανότητα έκφρασης, αποδοχή της διαφορετικότητας, αληθινή ευγένεια, αγάπη προς την ισότητα, την δημοκρατία και την ελευθερία. Πραγματική παιδεία.

Παρόλο που πέρασα από αρκετά σχολεία με φιλελεύθερη λογική, όπως το αξιόλογο νηπιαγωγείο Πάτη Μόρφη, αγαπώ ιδιαίτερα το Εργαστήρι και τους ανθρώπους που το δημιούργησαν. Θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στις πιο πολύχρωμες και αγνές γωνιές του μυαλού και της καρδιάς μου.

Ίσως κάποιοι πουν, πως όλα τα παιδιά του Εργαστηριού, διαμορφώσαμε μια ιδανική, ίσως και ουτοπική πραγματικότητα, σε σχέση με την Ελληνική κοινωνία, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως αν όλα τα σχολεία ήταν σαν το Εργαστήρι, ο κόσμος που ζούμε θα ήταν πολύ καλύτερος.

Χριστίνα Μάγκου
P.S. Καλή άνοιξη! @)–>—–

1 Comment + Το σχόλιό σου

  • Τα είπες πολύ ωραία Χριστίνα! «Μας έδωσε κριτική σκέψη, ικανότητα έκφρασης, αποδοχή της διαφορετικότητας, αληθινή ευγένεια, αγάπη προς την ισότητα, την δημοκρατία και την ελευθερία. Πραγματική παιδεία.»

    (Κι εγώ πήγαινα στην Πάτη 🙂 )

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.