Για το Εργαστήρι – Ορέστης

Μαρ 17, 2015 by     1 Σχολιο     Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Κάθε φορά που σκέφτομαι να γράψω κάτι για το Εργαστήρι το πρώτο συναίσθημα που μου έρχεται είναι θυμός. Ίσως και γι’ αυτό δεν έγραφα κάτι τόσο καιρό… Θυμός γιατί πραγματικά ήταν κάτι πολύ σημαντικό για να τελειώσει, να γίνει απλά μια γλυκιά ανάμνηση. Σε όλα τα σχολεία, όλα τα παιδιά έχουν αναμνήσεις. Όλοι κάνουν reunions. Όλοι αναπολούν και όλοι θυμούνται αστεία γεγονότα, συγκεκριμένες εικόνες, αγαπημένους δασκάλους. Δεν νομίζω πως έχουμε μονοπώλιο σε αυτό. Θυμώνω, γιατί για μένα ήταν κάτι πολύ, μα πολύ περισσότερο από αυτό. Σε μια συνάντηση που είχαμε στο νηπιαγωγείο, κάποιος είπε ότι έκανε λάθος που νόμιζε πως με ένα σχολείο μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Εκεί θυμώνω. Εκεί διαφωνώ κάθετα. Εκεί βρίσκω το λάθος. Αυτό ακριβώς ήταν το μονοπώλιο του Εργαστηριού, αυτό το έκανε τόσο πολύτιμο, τόσο μοναδικό. Ήταν το μόνο εργαλείο που μπορούσε να κάνει διαφορετικά παιδιά, προερχόμενα από ξένα περιβάλλοντα μεταξύ τους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις, να μάθουν τον σεβασμό, την αλληλοβοήθεια, την αγάπη, την ανθρωπιά, τον αλτρουισμό, τη συλλογικότητα. Όσο μεγαλώνω, και βλέπω μόνο αδιέξοδα, τόσο καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο πόσο απαραίτητο ήταν αυτό το σχολείο τότε, πόσο αναγκαίο θα ήταν σήμερα. Η μόνη ελπίδα, το μόνο όπλο στα χέρια όλων μας για να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Και το μοναδικό αυτό όπλο εξαφανίστηκε. Θυμώνω λοιπόν. Θυμώνω, γιατί αν έχεις κάτι τέτοιο στα χέρια σου, δεν το αφήνεις ποτέ, και για κανένα λόγο να πεθάνει. Για μένα το “Εργαστήρι” ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο για να είναι “το Εργαστήρι ΜΟΥ”. Το “Εργαστήρι” ήταν όλων. Και κυρίως όσων δεν το πρόλαβαν. Προκαταβολικά ζητάω συγγνώμη από όλους για το επιθετικό μου άρθρο. Και μένα με τη σειρά μου μου λείπετε και σας αγαπάω. Μου λείπει ο Βαγγέλης και ο Νικόλας που έχω τόσο καιρό να τους δω. Η Χριστίνα και η Αριάδνη που είναι πάντα ένα μέρος της καρδιάς μου. Ο Στέλιος, ο Νίκος, όλοι οι αγαπημένοι ΜΟΥ. Και θέλω να βρισκόμαστε, να τα λέμε, να θυμώμαστε, να γελάμε. Αλλά όλο αυτό, δεν είναι για μένα “το Εργαστήρι μου”. Είναι τα παιδικά μου χρόνια, είναι η αγνότητα, η καθαρότητα, είστε εσείς.

Ορέστης

1 Comment + Το σχόλιό σου

  • Μου άρεσαν αυτά που έγραψες Ορέστη. Καλά έκανες και τα έγραψες. Εκφράζεις και άλλων παιδιών (αν μπορώ να πω «παιδιών», αλλά για να ξεχωρίσουμε από τους δασκάλους) τον θυμό.

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.