Το Εργαστήρι μου – Χριστίνα

Φεβ 20, 2015 by     0 Σχολια    Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Θα αρχίσω και εγώ σαν τον Φιλήμονα λίγο ανάποδα… όχι τι ήταν «Το Εργαστήρι» για έμενα, αλλά τι είναι… Καταρχήν βλέπω «Tο Εργαστήρι» παντού στην ζωή μου. Είναι η πορεία που έχω χαράξει. H επιλογή των σπουδών και του επαγγέλματος μου (Χριστίνα τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις? Αλογολόγος!). Η ελευθερία στην επιλογή, το ελάττωμα να λέω πάντα την άποψη μου και να την υποστηρίζω, όπως τότε στις Γενικές Συνελεύσεις. Είναι η επιλογή του συντρόφου μου, Μάρκο ακολούθησα την συμβουλή που μου είχες δώσει τότε σε μια από τις συναντήσεις μας στο σπίτι της Νανάς. Είναι ο κύκλος και οι φίλοι οι καρδιακοί μου, ο Πάνος, ο Ορέστης και η νονά της μιας μου κόρης, η Αριάδνη.

Είναι οι μνήμες μου… τα καλοκαίρια μου Μαρίνα και Μυρτώ μου, όλα μου τα πάρτι μέχρι και σήμερα…τα μεθύσια μας Ορφέα αγαπημένε. Οι τσακωμοί μας Νανά. Ο έρωτας μου για τον Νίκο και τον Κωσταντή. Η αγκαλιά της Λουίζας την πρώτη μέρα στο σχολείο. Το γλυκό σταφύλι της Ιωάννας, τα μαλλιά του Χρήστου, τα σκουλαρίκια της Σοφίας, η κηδεία της Ελένης… η απώλεια του Κωστή…

Τα θεατρικά, η μουσική… το ταλέντο του Γιάννη στον «Χαρούμενο Εφιάλτη». Το πιάνο της Σουζάνας, τα κοσμήματα της Αθηνάς, η φωτογραφίες της Πόπης.

Ο θαυμασμός προς τους μεγαλύτερους Τόνυ, Λευτέρη, Νίκο, Νέλλυ, Φαίδρα, Φαίη, Ελισώ, Φιλήμονα, Ιάσονα, Μάρτιν, Πάνο… Η αγάπη προς τους γονείς ..Νιόβη μου, Μυρτώ, Γιώργο, Σίσσυ, Βασίλη, Νίνα, Ηλία, Χριστίνα, Μανώλη, Μαρίνα, Μιχάλη, Καίτη, Γιώργο, Ευγενία, Δημήτρη, Βάσω…

Ο σεβασμός στη γνώμη του άλλου, το ταλέντο να ακούς και να επεξεργάζεσαι, η αποδοχή της διαφορετικότητας.

Αυτή η γλυκιά γεύση που αφήνουν οι συναντήσεις μας, η απόλυτη οικειότητα. Η περηφάνια και το καμάρι που νιώθω για τόσους πολλούς.

Με απλά λόγια «Το Εργαστήρι» είναι όαση, εφόδιο και σημείο αναφοράς. Πλημμύρα συναισθημάτων και αξιών. Οι Άνθρωποι που το πλαισιώνουν, η αλληλεπίδραση και η ενέργειά τους. Είμαι από εκείνους τους τυχερούς που το βίωσαν και ελπίζω να μπορώ να το αναπαράγω, γιατί για εμένα δεν έκλεισε ποτέ.

Αυτό που επιθυμώ πιο πολύ είναι να δω «Το Εργαστήρι» στα μάτια των παιδιών μου.

Χριστίνα Γκιώνη-Δημητσάνη

Υ.Γ. σόρυ για το μελό ρε παιδιά…

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.