Το Εργαστήρι μου – Φιλήμονας

Φεβ 20, 2015 by     0 Σχολια    Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Το Εργαστήρι μου λοιπόν!

Θα αρχίσω ανάποδα… Στα 42 μου, πίνω το τρίτο ποτήρι μου κόκκινο κρασί και έχω δίπλα μου τον Νίκο και γελάμε που έφυγε από τα Εξάρχεια και είναι στα προάστια, απέναντί μου τον Λευτέρη που τον πειράζουμε στα πρώτα πολιτικά του επίσημα βήματα (γιατί πολιτικός ήταν πάντα από τα 4 χρόνια του), σε κοντινή απόσταση η Λένα, η πρώτη μου γυναίκα φίλη που μαζί είχαμε το πρώτο μας τρακάρισμα με αυτοκίνητο και τον πρώτο εμπρησμό σπιτιού (του δικού της!) σε ηλικία μόλις 6 χρονών, στην παρέα είναι ο Αντώνης (Τόνυ στο σχολείο!), που μας κρατάει όλους κοντά και οργανώνει τα πιο βασικά βήματα για να κρατήσουμε όλες μας τις μνήμες ζωντανές (αυτός με έβαλε να γράψω μετά από 3 κρασιά)… Και ενώ γράφω μπήκε η μεγάλη αγάπη μας, ο Στάθης, ο Δάσκαλος που ήμασταν τυχεροί να έχουμε 2 χρόνια συνέχεια! Η έκφραση όλου αυτού του σχολείου και η έμπνευση όλων μας στα χρόνια που ακολούθησαν και από παιδιά γίναμε «ενήλικα παιδιά» (δεν θα πω άντρες). Με τα άσπρα του μαλλιά πια και το πιο ζεστό χαμόγελο του κόσμου (ο Μπαρμπαστρούμφ που τον λέει ο Νίκος!)

Έρχεται και με πειράζει η Ελισώ από μικρότερη τάξη, με μια φανταχτερή κόκκινη φούστα, χαρακτηριστική της όρεξη που είχε πάντα για ζωή.

Και μετά κανείς ρωτάει τι ήταν το Εργαστήρι… Αυτό ήταν το Εργαστήρι… Ένας τόπος που άφησαν την ελεύθερη έκφραση των παιδιών και την φαντασία να αναπτυχθεί και να ορίσει αυτή τους κανόνες πάνω στους οποίους σφυρηλάτησαν οι δάσκαλοι-φίλοι μας τις γνώσεις που έπρεπε να πάρουμε και όχι το αντίθετο. Όχι δηλαδή να μας βάλουν κανόνες στους οποίους θα έπρεπε εμείς να υποτάξουμε τα ατίθασα πάντα όνειρά μας… και όλα αυτά την 10ετία του 1970, αρχές ‘80!

Δεν είναι μυστικό, λοιπόν, γιατί για 35 χρόνια μετά συναντιόμαστε κάθε μερικούς μήνες και είμαστε η ίδια παρέα που πήγαινε για παγωτό φιστίκι-φράουλα στον Πανελλήνιο, που έσπαγε τα φώτα των δήμων με κάτι θρυλικά αεροβόλα του Νίκου, που νοιάζεται πάντα ο ένας για την ζωή του άλλου, που είναι όλοι κοινωνικά ευαίσθητοι, που αγαπάμε το περιβάλλον και την διαφορετικότητα του συνανθρώπου μας… Είμαστε όλοι πάντα γελαστοί μαζί, παρά τα προβλήματα που έχει ο καθένας στην ζωή του… Ίσως γιατί το Εργαστήρι (μέσω του Στάθη για μας, αλλά και μέσω της Σοφίας ή του Νίκου ή της Σίσης για άλλους) μας έβαλε από μικρούς να καταλάβουμε ότι αυτό που έχει αξία πραγματικά είναι να παρατηρείς και να μαθαίνεις από το περιβάλλον γύρω σου με απόλυτο σεβασμό για όποιο είναι αυτό, όπως όταν φυτρώνει το «λυχναράκι» στο βουνό («Arisarum vulgare» όπως μας έμαθε στα λατινικά από τότε ο Στάθης).

Αυτό είναι το Εργαστήρι μου, ο χώρος που για έξι χρόνια ανέπτυξα όποιες ικανότητες είχα, χωρίς να φοβάμαι να εκφραστώ ή να φοβάμαι αν είμαι διαφορετικός.

Φιλήμονας

 

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.