Σαν εκδρομή – Αλεξάνδρα

Δεκ 1, 2014 by     0 Σχολια    Κατηγορία: Μαθητες, Το Βιβλιο

Τέσσερα χρόνια ήμουν στο Εργαστήρι και ήταν τα πιο όμορφα σχολικά μου χρόνια.

Θυμάμαι τα ξύλινα ντουλάπια όπου αφήναμε τα βιβλία και τους φακέλους μας και τα άσπρα τραπεζάκια, αντί για τα εκνευριστικά θρανία στα οποία κάθισα όλα τα επόμενα σχολικά μου χρόνια. Θυμάμαι τους ζωγραφισμένους τοίχους, τις συνελεύσεις τις Δευτέρες και τον πολύγραφο. Την καντίνα που από την Πρώτη Δημοτικού μόνοι μας διαχειριζόμασταν. Θυμάμαι τον κ. Ερμή να φέρνει ψωμάκια και ντόνατς από τον φούρνο «Έβρο». Τα κέικ που έφτιαχνε η μαμά του Μιχάλη…

Θυμάμαι τις Παρασκευές που ήταν η «ελεύθερη μέρα» και ο καθένας μας ήταν σε μια «ομάδα». Ομάδα μαγειρικής, μουσικής, πεζοπορίας…. Φτιάχναμε μόνοι μας ένα περιοδικό. Θυμάμαι τις υπέροχες ζωγραφιές της Αναστασίας, της Ειρήνης και της Πάολας. Θυμάμαι στην Τετάρτη Δημοτικού την έκθεση που είχαμε ετοιμάσει για την Κρήτη και τον Μινωικό πολιτισμό. Και τι δεν είχαμε φτιάξει!

Θυμάμαι να είμαστε όλοι μαζί μια παρέα, ανεξαρτήτως τάξης και ηλικίας. Πηγαίναμε στο σχολείο και ήταν σαν πηγαίνουμε εκδρομή! Θυμάμαι τα παιχνίδια στο σχολικό με την Πηγή. Θυμάμαι τον Λευτέρη να με λέει «μικρόβιο». Θυμάμαι την κυριολεκτικά «αυτοκόλλητη» φίλη μου Μαριλένα. Θυμάμαι την Έλσα πότε με σπασμένο χέρι και πότε με σπασμένο πόδι…

Θυμάμαι τη Λου και την Ιωάννα. Τον Μιχάλη με τον Ορέστη να βάζουν μια ακρίδα στον καφέ της Πόπης. Θυμάμαι τον Μανώλη και τον Χρήστο. Την Σοφία και την Ελένη…

 
Δεν θυμάμαι άγχος, εξετάσεις, τιμωρίες και κουδούνι. Δεν θυμάμαι «ποδιές», «στολές», διευθυντές και «πληθυντικούς»…

 
Θυμάμαι όμορφες, ισότιμες και ειλικρινείς σχέσεις.
Θυμάμαι ατελείωτες ώρες παιχνιδιού, ανεμελιάς, χαράς και δημιουργίας.

Αργότερα συνειδητοποίησα πόσο ελεύθεροι ήμασταν στο Εργαστήρι. Πρωτόγνωρες καταστάσεις για μια εποχή εντελώς διαφορετική. Κι όμως εμείς έτσι μάθαμε να σκεφτόμαστε, να δημιουργούμε, να σεβόμαστε, να διεκδικούμε, να αποδεχόμαστε, να διαφωνούμε, να επιχειρηματολογούμε και να δρούμε. Κάθε φορά που μαθαίνω για κάποια συνάντηση με παιδιά του Εργαστηριού, χαμογελώ ασυναίσθητα. Μάλλον επειδή θυμάμαι πάλι τι ήταν για μένα το Εργαστήρι…

Αλεξάνδρα Τάσκαρη
Δ’ Τάξη 1985

Σχολιάστε το Άρθρο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος για να σχολιάσετε.